Zaproszenie Mili na Tańce w Cieniu

Słońce zniżało się nad rzeką Maritsa, rzucając długie cienie przez cichy park w Płowdiwie. Czekałem pod starożytnymi wierzbami, z kocem piknikowym rozłożonym jak zaproszenie. Telefon zawibrował odpowiedzią Mili na to drażniące zdjęcie, które jej wysłałem – to z naszego ostatniego skradzionego momentu, jej oczy półprzymknięte w rozkoszy. „Prywatna lekcja horo? Zmierzch nad rzeką?” Teraz właśnie się pojawiła, wyłaniając się z mgły zmierzchu, jej szczupła sylwetka kołysząca się w lekkiej sukience na ramiączkach, która przylegała akurat tyle, by sugerować krągłości pod spodem. Słodka Mila Ivanova, z jej ciemnymi falowanymi włosami łapiącymi ostatnie złote światło, zielonymi oczami błyszczącymi tą szczerą ciekawością, która zawsze mnie rozbrajała. Zauważyła mnie i uśmiechnęła się, mieszanką nieśmiałości i podniecenia, jakby wiedziała, że ta „lekcja tańca” to kod na coś o wiele bardziej intymnego. Puls mi przyspieszył. Dziś wieczorem, pod osłoną zmierzchu i szumiących liści, zawiążę jej opaskę z czerwonej wstążki i pozwolę, by jej zmysły poprowadziły nas w cienie. Wstałem, gdy Mila się zbliżała, żwirowa ścieżka chrzęściła cicho pod jej sandałami. Powietrze było gęste od zapachu wody rzecznej i kwitnącego jaśminu, taki wieczór, który owijał cię jak sekret. Z bliska wyglądała jeszcze piękniej, jej jasna oliwkowa skóra lśniła w gasnącym świetle, te zielone oczy wpiły się w moje z tą przystępną ciepłością, która ściskała mi klatkę. „Alexei” – powiedziała, jej głos miękki z bułgarskim akcentem, który zawsze mnie przeszywał dreszczem. „To zdjęcie, które mi wysłałeś... wiesz, że mnie zaciekawiło”. Uśmiechnąłem się szeroko, przyciągając ją do lekkiego uścisku, starając się nie przedłużać – jeszcze nie. „Ciekawość dobra na lekcję horo. Chodź, siadaj”. Wskazałem koc piknikowy, który rozłożyłem z winem, świeżym chlebem i serami, butelką raki chłodzoną w trawie. Usiedliśmy po turecku, kolana prawie się stykały, i nalałem jej kieliszek. Trupa plotkowała ostatnio o obcych, ale tu, ukryci za zwisającymi gałęziami wierzby, to był nasz świat. Rozmawialiśmy, jej śmiech...