Zakazany Szybki Numerek Tessy w Szpitalu

Korytarze szpitala huczały od zwykłego chaosu, ale kiedy Tessa de Groot minęła mnie podczas obchodu, jej jasnoniebieskie oczy złapały moje z tym niepowstrzymanym błyskiem, reszta świata przestała istnieć. Jej kasztanowe włosy w schludnym niskim koku, smukła sylwetka opinająca scrubsy – była wizją zakazanego pokuszenia. Przekroczyliśmy granice na siłowni, a teraz, gdy Mark Jansen wrócił jako pacjent, zazdrość buzowała. Ale przyciąganie między nami było elektryczne, obiecujące szybki numerek, który mógł wszystko rozjebać. Fluorescencyjne światła brzęczały nad głową, gdy robiłem obchód z kartą w ręku, próbując skupić się na historiach chorób zamiast na wspomnieniu ciała Tessy wyginającego się pode mną w parnej saunie siłowni. Była wszędzie dzisiaj – pchała wózek z lekami korytarzem, jej niski kok lekko kołysał się przy każdym kroku, ten wesoły uśmiech rozjaśniał sterylną przestrzeń jak słońce przebijające chmury. Holenderski optymizm w pełnej krasie, nawet w tej kotle pod ciśnieniem, jakim był szpital. Złapałem jej wzrok przy stacji pielęgniarek, zatrzymała się, przechylając głowę z figlarnym błyskiem w tych jasnoniebieskich oczach. „Dr. Voss” – powiedziała cicho, jej głos niósł akurat tyle drażnienia, by mój puls skoczył. „Zajęty ratowaniem żyć?” Nachyliłem się bliżej niż pozwala protokół, wciągając słaby kwiatowy zapach przyklejony do jej scrubsów. „Staram się. Ale niektóre rozproszenia to ułatwiają.” Jej śmiech był lekki, szczery, ale mignął cień – coś nowego, napiętego pod tą wesołością. Wtedy wjechał na wózku Mark Jansen, ramię w temblaku po jakimś wypadku, który wcześniej go wyeliminował. Były Tessy, albo prawie; facet, który obwąchiwał ją od czasów siłowni. Od razu ją zauważył, szczerząc się jak po wygranej w loterii. „Tessa! Znowu się mną opiekujesz?” Odwróciła się, uśmiech profesjonalny, ale sztywny, i poczułem to jak cios w brzuch – zazdrość, surowa i niespodziewana. Zagadywał ją o starych czasach, jego ręka otarła się o jej, gdy sprawdzała kartę. Zająłem się notatkami, ale umysł mi gnał. Raz zerknęła w...