Zakazany Kęs Patrona Gai

Noc recenzji w La Dolce Vita brzęczała elektryzującym podtekstem, takim, jaki tylko krytyk z najwyższej półki jak ja mógł wzniecić. Ja, Damien Noir, siedziałem przy najlepszym stoliku, moje ostre oczy skanowały salę, ale ciągle wracały do niej – Gai Conti, 22-letniej włoskiej piękności, która rządziła tym miejscem pewnym krokiem. Jej ciemnobrązowe włosy były upięte w precyzyjny francuski warkocz, który kołysał się jak wahadło przy każdym wdzięcznym ruchu, dłuższe pasma czasem uciekały, oprawiając jej owalną twarz. Te zielone oczy błyszczały w przyćmionym świetle żyrandola, odbijając ciepły oliwkowy blask jej skóry. Przy wzroście 5'6" z atletycznie szczupłą sylwetką i średnimi piersiami, które subtelnie napinały jej czarną, dopasowaną uniform kelnerski, była wizją powściąganej namiętności. Restauracja była azylem uwodzenia: głębokie karmazynowe ściany ozdobione złoconymi lustrami, stoły okryte białymi obrusami migoczące światłem świec, powietrze gęste od aromatów risotta z truflami i starzonego balsamico. Gaia podeszła do mojego stolika, jej przyjazny uśmiech maskował napięcie, które wyczuwałem w niej zwijające się w kłębek. „Panie Noir, to zaszczyt”, powiedziała, jej głos melodyjny z autentyczną włoską ciepłością. Skinąłem głową, pozwalając mojemu spojrzeniu zatrzymać się na krzywiznie jej wąskiej talii, na tym, jak jej biodra kołysały się, gdy nalewała mi aperitif. Była namiętna do swojego rzemiosła, to było jasne – pewna siebie w polecaniu par, ręce stałe, gdy opisywała hity menu. Ale pod spodem widziałem błysk podatności, subtelne przygryzanie dolnej wargi, gdy nasze oczy spotykały się za długo. Gdy dania docierały – ręcznie robione tagliatelle w maśle szałwiowym, cielęcina ossobuco rozpływająca się z kości – delektowałem się czymś więcej niż jedzeniem. Za każdym razem, gdy Gaia dolewała mi wina, nasze palce się muskały, wysyłając iskrę przeze mnie. Była przyjazna, wdawała się w lekkie pogawędki o toskańskich korzeniach, ale jej policzki rumieniły się pod moim intensywnym spojrzeniem. Inni goście bladli; byliśmy tylko my w tej grze spojrzeń i niewypowiedzianych obietnic. Wiedziałem,...