Zakazane Trzy Nitki Dao

Wilgotne nocne powietrze z podziemnego Hanoi przylgnęło do mojej skóry jak oddech kochanki, kiedy wślizgnąłem się wąską uliczką za starym miastem. Lampiony kołysały się jak świetliki na ukrytej afterparty, ich czerwono-złote blaski rzucały migotliwe cienie na pawilony okryte jedwabiem, schowane przed głównym chaosem festiwalu. Słyszałem szepty o tym miejscu od ulicznych handlarzy — tajne spotkanie dla tych, co uciekają przed czujnymi oczami władz i wścibskimi madames. Serce waliło mi z podniecenia, nie tylko przez nielegalny ryżowy alkohol czy rytmiczne dźwięki zakazanego erhu, ale dlatego, że Linh smsowała mi o niej: Dao Mongkol, marzycielska tajska piękność, która wpadła nam obojgu w oko kilka tygodni temu na przygranicznym targu. Zobaczyłem ją pierwszą, sunącą przez tłum jak sylwetka z marzenia. Dao miała 25 lat, jej długie falowane brązowe włosy opadały miękkimi falami po ciepłej opalona plecach, oprawiając owalną twarz z ciemnobrązowymi oczami, w których kryła się tajemnica starożytnych świątyń. Smukła przy wzroście 5'6", jej ciało poruszało się z romantyczną gracją, średnie cycki delikatnie falowały pod przezroczystą jedwabną bluzką, sugerując krągłości pod spodem. Nosiła zwiewną spódnicę wirującą wokół nóg, wyszywaną wzorami lotosu, uciekając przed kimś — Madame Thao, zgadywałem po napiętych spojrzeniach rzucanych przez ramię. Ten szalik wokół szyi, karmazynowy i frędzlowany, powiewał jak flaga buntu. Linh znalazła mnie chwilę później, jej dłoń władcza na moim ramieniu. 'Ona tu jest', mruknęła, jej wietnamski ogień dorównywał urokowi Dao. Zazdrość już między nami buzowała, ale taka, co paliła gorąco, obiecując coś zakazanego. Pawilon przed nami, okryty lśniącymi jedwabnymi nićmi, kusił jak kokon tajemnic. Dao zatrzymała się u wejścia, jej twarz mieszała marzycielską tęsknotę z ostrożną ucieczką, i wiedziałem, że tej nocy wszystko się rozplącze. Powietrze brzęczało niewypowiedzianymi pożądaniami, lampiony kołysały się, jakby pchały nas bliżej, podziemne Hanoi tętniło pulsem tego, co nadejdzie. Przepychając się przez resztki festiwalowego tłumu, dogoniłem Dao akurat, gdy wślizgnęła się do pawilonu...