Yui Odwraca Władzę nad Szefem

Siedziałem za moim ogromnym dębowym biurkiem w prywatnym biurze centrum wypoczynkowego, powietrze gęste od zapachu kadzidła sandałowego i polerowanego drewna. Pokój był sanktuarium zenowskiego minimalizmu — maty tatami pod stopami, parawany shoji filtrujące późno popołudniowe światło w miękkie złote odcienie i niska chaise longue przy przeciwległej ścianie z widokiem na zamglone góry. Jako dyrektor, to miejsce było moim królestwem, gdzie zawierano umowy i uwalniano napięcia. Ale dziś mój puls przyspieszył z innego powodu. Yui Kato, moja opanowana 25-letnia asystentka, miała się pojawić lada chwila. Pracowała w ośrodku zaledwie sześć miesięcy, jej spokojna postawa idealnie pasowała do naszego imperium wellness, ale ostatnio zauważyłem subtelny kołysanie bioder w jej chodzie, spokojną głębię w jej ciemnobrązowych oczach, która sugerowała ukryty ogień. Drzwi rozsuwane otworzyły się z szeptem i była tam — drobna, 168 cm wzrostu, jej długie proste czarne włosy opadające jak jedwab na plecy, oprawiające owalną twarz z bladą skórą promieniejącą eterycznie. Miała na sobie dopasowaną białą bluzkę opinającą średni biust i czarną spódnicę ołówkową do kolan, podkreślającą jej drobną, atletycznie szczupłą sylwetkę. „Kenji-san” — powiedziała cicho, jej głos melodyjny i spokojny, lekko się kłaniając. Wskazałem jej miejsce naprzeciwko, ale moje oczy zatrzymały się na wdzięcznym łuku jej szyi, na tym, jak jej usta lekko się rozchyliły. „Yui, przeglądałem harmonogramy” — zacząłem tonem władczym, ale w środku budziło się pożądanie. Skinęła głową, spokojna jak zawsze, krzyżując nogi z celową powolnością, spódnica podciągnęła się na tyle, by drażnić gładką bladą skórę uda. Napięcie było natychmiastowe, elektryzujące — szef wzywa pracownicę późno po południu, ośrodek cichy na zewnątrz, personel rozproszony. Pochyliłem się, wbijając wzrok w jej oczy. To, co zaczęło się jako gadka o pracy, nabrało ładunku, jej spokój maskował coś śmielszego. W głowie kłębiły mi się wizje: jej ciało poddające się pod moim na tej chaise, jej jęki rozbijające tę spokojną fasadę. Nie...