Wzrok Leili w cieniach Jerash

Słońce wisiało wysoko nad Jerash, jego nieustępliwe promienie biły w dół jak z kowalskiego pieca, zamieniając powietrze w drżącą mgłę niosącą suchy, ziemisty zapach starożytnego pyłu i dzikiego tymianku przyczepionego do zniszczonych kamieni. Długie cienie rozciągały się po starożytnych rzymskich ruinach, które rozciągały się jak szkielety zapomnianych olbrzymów pod rozległym jordanskim niebem, ich kolosalne kolumny i łuki szepczące sekrety imperiów dawno rozpadłych w pył czasu. Turyści kręcili się w grupkach, ich głosy tworzyły odległy, wielojęzyczny szum przerywany klikaniem aparatów i okazjonalnymi wybuchami śmiechu, ale moje oczy były nieodparcie przyklejone do niej, przyciągane jakby jakimś magnetycznym pociągiem pośród tego chaosu. Leila Omar siedziała wyprostowana na wyblakłym kocu pośród wysokich kolumn Świątyni Artemidy, jej szkicownik chwiejnie zrównoważony na kolanach, materiał koca przetarty od niezliczonych pikników i zapomnianych chwil. Była wizją bezwysiłkowej gracji, jej długie kasztanowe włosy opadały w teksturowanych falach z miękkimi grzywkami oprawiającymi twarz, każdy kosmyk łapał światło jak wypolerowana miedź migocząca na wietrze, żywa subtelnym ruchem. W wieku 26 lat, z jej karmelową skórą promieniejącą ciepło pod pieszczotą słońca, wchłaniającą złote światło w swoje gładkie głębie, i tymi uderzającymi zielonymi oczami zwężonymi w głębokim skupieniu, uosabiała samą esencję ponadczasowego piękna otaczającego nas, jakby same ruiny wyrzeźbiły ją ze swojego trwałego kamienia. Jej smukła sylwetka o wzroście 5'6", ubrana w zwiewną białą sukienkę na lato, która opinała jej średnie piersi i wąską talię kusznym szeptem materiału, poruszała się z wesołym optymizmem, który wciągał mnie jak wołanie syreny, jej postawa rozluźniona, ale pełna witalności, emanująca radością kontrastującą z powagą miejsca. Rysowała wściekle, jej ręka tańczyła po stronie z płynnymi, namiętnymi pociągnięciami, uchwytując skomplikowane rzeźbienia liści akantu i mitycznych figur z zapałem, który przyspieszał mój puls, moje oddechy uwięzione w gardle, gdy wyobrażałem sobie ogień za tymi precyzyjnymi liniami. Byłem Elias Voss, fotograf wędrujący po tych ruinach w poszukiwaniu inspiracji, mój aparat ciężki...