Wzrok Carmen pośród płomieni salsy

Bębny salsy pulsowały przez wilgotną hawanańską noc jak bicie serca zbyt dzikie, by je zignorować. Po drugiej stronie zatłoczonego klubu poruszała się ona — Carmen Vega, jej karmelowa opalona skóra lśniła pod migoczącymi światłami, biodra kołyszące się z precyzją, która krzyczała jej wdziękiem modelki. Ciemnobrązowe fale oprawiały jej twarz, gdy wirowała, ciemnobrązowe oczy po raz pierwszy złapały moje. Ten wzrok mnie przybił, obietnica owinięta w ogień. Wiedziałem wtedy, gdy tłum się rozstąpił akurat tyle, że noc ugnie się tylko pod nami. Powietrze w La Rumba było gęste od potu i rumu, taki zatłoczony hawanański klub salsy, gdzie ciała cisną się blisko i nikogo to nie rusza. Oparłem się o bar, popijając mojito, oczy skanujące tłum, aż zatrzymały się na niej. Carmen Vega. Widziałem jej twarz na billboardach, ta wystudiowana elegancja maskująca coś dzikszego, ale tu była żywa, wibrująca, jej smukła sylwetka przecinała tancerzy jak płomień. Jej luźny S-falowany lob kołysał się przy każdym obrocie, ciemnobrązowe pasma łapały światła stroboskopowe, a karmelowa opalona skóra mieniła się, gdy śmiała się z przyjaciółmi, biodra toczące się w nieustannym rytmie kong. Nie mogłem oderwać wzroku. Coś w jej postawie — sposób, w jaki unosiła podbródek, ciemnobrązowe oczy błyskające namiętnością — wciągało mnie. Nasze spojrzenia spotkały się przez chaos, trzymały o beat za długo. Nie drgnęła ani nie zaczerwieniła się; zamiast tego półuśmiech wygiął jej pełne usta, rzucając mi wyzwanie. Puls mi przyspieszył, dopasowując się do rytmu wibrującego przez podłogę. Odstawiłem szklankę, przeciskając się przez tłum, gorąco rosnące nie tylko od ciał wokół nas. Znowu wirowała, czerwona suknia rozkloszona, falbany muskające uda, i gdy tym razem stanęła twarzą do mnie, byłem blisko na tyle, by złapać słaby zapach jej perfum — jaśmin i przyprawy. "Zatańczysz?" — powiedziałem niskim głosem ponad muzyką, wyciągając rękę. Diego Navarro, do usług, choć imiona mogły poczekać. Jej palce wsunęły się...