Wzlot Feniksa Harper: Czas Rozrachunków

Ryk tłumu na ogromnej arenie pulsował w moich żyłach jak żywe serce, gdy stałem w kulisach, cienie przylegały do krawędzi oślepiających świateł scenicznych. Harper Walker, moja Harper, władała tą sceną swoim wyluzowanym luzem, który jakimś cudem podporządkowywał tysiące. W wieku 24 lat ta australijska piękność z długimi blond falami opadającymi dziko, oliwkową skórą lśniącą pod gorącymi wiązkami i tymi brązowymi oczami, które mogłyby stopić stal, była siłą natury. Smukła przy wzroście 5'6", jej średnie cycki unosiły się i opadały z każdą zmysłową nutą, którą śpiewała, owalna twarz zastygła w tym nonszalanckim uśmiechu, który ukrywał burzę szalejącą w środku. Dziś był jej kulminacyjny finałowy koncert, reckoning trasy Phoenix Rise, i ja, Alex Thorne, wiedziałem, że to wszystko albo nic. Jej ex, ten śliski promotor Derek, krążył jak sępa, próbując wciągnąć ją z powrotem w swoją toksyczną sieć. Ale Riley Voss i Jax Reed, jej zaciekli kumple z zespołu – Riley z płomiennorudymi włosami i Jax z wytatuowanym cielskiem – mieli moje plecy. Zaplanowaliśmy to: stawić mu czoła twarzą w twarz, odzyskać to, co nasze, tu i teraz, w kulisach, w publicznej rytualnej ceremonii, która przypieczętuje jej moc. Serce waliło mi jak młot, patrząc, jak przechadza się po scenie w obcisłych czarnych skórzanych spodniach opinających smukłe biodra i cropped topie odsłaniającym tyle z napiętego brzucha, by podrażnić masy. Powietrze brzęczało elektrycznym napięciem, pot i efekty pirotechniczne mieszały się w wilgotnej atmosferze. Harper złapała mój wzrok ze sceny, jej luz pękł na coś głodnego, podatnego, a jednak nie do złamania. To był jej moment feniksa, wznoszącego się z popiołów wątpliwości, i ja byłem tym, z którym miała wzlecieć. Tłum skandował jej imię, ale w tym spojrzeniu byliśmy tylko my – napięcie nawijało się jak sprężyna gotowa pęknąć. Niewielu wiedziało, że prawdziwy show miał wybuchnąć w kulisach, surowy i bez filtrów. Gdy set Harper...