Wyzwanie Dostawy Bielizny Madison

Pukanie było ostre i niespodziewane, wyrwało mnie z krawędzi kolejnej bezowocnej rozmowy biznesowej, mój głos wciąż odbijał się echem od ostrych rozkazów, które wydawałem do telefonu, frustracja skręcała mi się w klatce jak sprężyna gotowa pęknąć. Słońce Miami zniżało się nisko, rzucając złote odcienie na zatokę, które tańczyły przez okna od podłogi do sufitu w moim penthousie, ale nic z tego nie ukoiło irytacji z partnerami, którzy nie potrafili się zobowiązać. Otworzyłem drzwi z gwałtownym szarpnięciem, chłodny powiew z korytarza kontrastował z klimatyzowaną ciepłem apartamentu, i tam stała: Madison Moore, truskawkowo-blond wizja, którą widziałem tylko na zdjęciach do tej pory, jej obraz wypalony w mojej głowie z tych późnonocnych przewijania katalogu bielizny, gdzie pozowała z taką bezwysiłkową zmysłowością. Dwadzieścia lat, cała alabastrowa skóra lśniąca jak wypolerowany marmur pod miękkim światłem korytarza, i klepsydrowe krągłości owinięte w obcisłą czarną sukienkę, która przylegała do niej jak druga skóra, materiał oplatał wybrzuszenie jej cycków, wcięcie talii, rozbłysk bioder w sposób, który przyspieszył mi puls mimo irytacji dnia. Trzymała dyskretne białe pudełko przewiązane satynową wstążką, jej palce delikatne, ale pewne wokół niego, i zielone oczy zamigotały mieszanką profesjonalnej pozy, i czegoś ciekawość buntowniczego, jakby wyczuła burzę mojego nastroju i stanęła jej naprzeciw zamiast się cofnąć. „Dostawa dla pana Vossa”, powiedziała, głos gładki, ale z nutą intrygi, subtelną chrypką, która przeszyła mnie dreszczem wzdłuż kręgosłupa, jakby wiedziała, że to nie jest zwykła paczka, jej usta wygięły się na tyle, by zasugerować sekrety. Body w środku – delikatna koronka, którą impulsywnie zamówiłem po zobaczeniu jej sesji online, tych zdjęć, gdzie wygięła się akurat tak, jej oczy przebijające kamerę tym samym inteligentnym błyskiem. Nie wiedziałem jeszcze, że zamieni dostawę w wyzwanie, któremu żadne z nas nie mogło się oprzeć, jej inteligencja iskrząca się na moją frustrację jak krzemień na stali, rozpalając coś pierwotnego i pilnego we mnie....