Wrażliwe Echa Leili

Horyzont Ammanu rozciągał się przed nami jak płótno z pradawnego kamienia i nowoczesnych świateł, odległy szum wieczornego ruchu ulicznego wznosił się jak bicie serca pod gasnącym dniem, ale wszystko, co widziałem, to Leila. Stała na krawędzi prowizorycznej alkowy na dachu, którą zbudowaliśmy do projektu, jej kasztanowe włosy łapały złote odcienie zachodzącego słońca, te zielone oczy odbijały puls miasta, wciągając mnie niemym błaganiem o ukojenie pośród burzy. Było w niej coś kruchego w dzisiejszej wesołości, pęknięcie pod optymizmem, który nosiła jak zbroję, i to mnie pociągało, budząc dziką potrzebę ochrony głęboko w piersi, taką, że bolało mnie, by osłonić ją przed światem. Presja projektu narastała – terminy wisiały jak chmury burzowe, inwestorzy krążyli z ostrzonymi oczami i niecierpliwymi mailami – i ukradliśmy tę prywatną przestrzeń, by przetestować projekt, tak sobie wmawialiśmy, choć prawda buzowała gorętsza, zakazany prąd ciągnący nas ku poddaniu. Ciepły wiatr niósł nuty jaśminu z pobliskich ogrodów i dymny zapach ulicznych straganów poniżej, otulając nas jak intymna zasłona. Ale kiedy odwróciła się do mnie, jej smukła sylwetka odcinała się na tle zmierzchu, miękki materiał sukienki na ramiączkach opinał delikatne krzywizny bioder i talii, poczułem pociąg, magnetyczny i niepodważalny, oddech uwiązł mi w gardle na widok eleganckiej linii jej szyi odsłoniętej o zmierzchu. Jej karmelowa skóra lśniła wewnętrznym blaskiem, gładka i kusząca w gasnącym świetle, a kiedy jej palce otarły się o moje, wskazując wadę w krzywiznie alkowy, prąd przeszył nas, wstrząs, który pognał mi po ramieniu i osiadł nisko w brzuchu, rozniecając ogień, który próbowałem tłumić przez tygodnie. Jej dotyk trwał ułamek za długo, ciepły i nieśmiały, jej zapach – lekki kwiatowy perfum zmieszany z jej naturalnym ciepłem – zalał mi zmysły. „Karim, czujesz to?”, zapytała, głos lekki, ale z czymś głębszym, chropowatym podtekstem zdradzającym pożądanie kłębiące się za jej wesołą fasadą. Skinąłem głową, gardło ścisnęte, puls dudnił mi...