Winnica Avy w Aksamitnych Kajdanach

Stałem na skraju mojej odosobnionej winnicy, księżyc wisiał nisko jak srebrna latarnia nad nieskończonymi rzędami winorośli ciężkich od dojrzewających winogron. Powietrze było gęste od zapachu ziemi i fermentujących owoców, upajającego perfumu, który zawsze budził we mnie coś pierwotnego. Wtedy ją zobaczyłem – Avę Williams – wyłaniającą się z cieni pergoli, jej popielato-blond włosy związane w niedbały kok, który wyglądał na artystycznie potargany, pasma opadały, obramowując owalną twarz. Mając 19 lat, nosiła się z ciekawością kogoś dużo starszego, jej szare oczy skanowały księżycowy krajobraz z inteligentnym głodem. Jej porcelanowa skóra lśniła eterycznie w lunarnym świetle, podkreślając smukłą sylwetkę 5'6", subtelny łuk średnich piersi sugerowany pod lekką jedwabną bluzką, która przylegała na tyle, by kusić. Trzymała w dłoni małą fiolkę, eliksir w środku mienił się jak płynne światło gwiazd. Rozmawialiśmy o nim w cichych wiadomościach – jej odkrycie, moja intryga. Elias Voss, winiarz z zawodu, kolekcjoner rzadkich przyjemności nocą. Ava przyjechała tu w poszukiwaniu wzmocnienia, jak twierdziła, jej amerykański akcent przepełniony tą śmiała dociekliwością, która mnie do niej przyciągnęła. Winnica była moim sanktuarium, mile od wścibskich oczu, idealna na jakąkolwiek alchemię, jaką miała w planach. Kiedy się zbliżała, jej kroki miękkie na rosie pokrytej trawie, poczułem napięcie skręcające się w brzuchu. Kim naprawdę była ta dziewczyna? Inteligentna, tak, ale w jej oczach czaił się cień, zdrada z przeszłości, o której wspominała w rozmowach – coś, co pchało ją ku tym aksamitnym kajdanom pożądania. „Elias” – powiedziała, jej głos jak aksamitny szept przecinający noc. „Te winorośle... dziś wieczorem wydają się żywe”. Skinąłem głową, podchodząc bliżej, moja dłoń otarła się o jej, gdy wzijąłem fiolkę. Kontakt przesłał przez mnie iskrę, jej skóra chłodna, ale natychmiast się rozgrzewająca. Nie wiedziałem jeszcze, że Drake Harlan, mój dawny rywal, który stał się okazjonalnym sojusznikiem, już był w drodze, jego wizyta nieogłoszona, ale terminowa. Księżycowe rzędy rozciągały się...