Wieczny Łuk Orgazmu Leili

Stare kamienie Jerash szeptały sekrety pod północnym księżycem, ich zniszczone powierzchnie niosły echa minionych wieków, chłodne i nieugięte pod moimi stopami, kiedy stałem zahipnotyzowany. Patrzyłem, jak Leila wchodzi w cień łuku, jej ruchy pełne gracji, ale obładowane celem, każdy krok rezonował z pulsem samych ruin. Jej kasztanowe włosy łapały srebrne światło, falowane z grzywką oprawiającą zielone oczy, które błyszczały mieszanką psotności i czegoś głębszego, bardziej znaczącego, oczy, które widziały świat przez soczewki, a teraz wpatrywały się w duszę jej dziedzictwa. Miała teraz 26 lat, jej smukła sylwetka owinięta w zwiewny biały kaftan, który sugerował krągłości pod spodem bez pokazywania za dużo, materiał szeptał po jej karmelowej skórze przy każdym subtelnym ruchu, świecąc eterycznie w księżycowym blasku, który kąpał kolumny w onirycznej mgle. Wróciliśmy tu po raz ostatni, do miejsca, gdzie zaczęła się nasza historia, na rozliczenie, które wydawało się przeznaczeniem, powietrze ciężkie od zapachu jaśminu kwitnącego dziko w szczelinach, mieszającego się z suchym, ziemistym aromatem starożytnego pyłu wznieconego słabym powiewem. Widziałem to w sposobie, w jaki się zatrzymała, dłonią muskając chłodną marmurową kolumnę, palce zatrzymujące się na rzeźbach wygładzonych przez czas, jej optymistyczny uśmiech stawał się zamyślony, subtelne rozchylenie pełnych warg mówiło tomy o emocjach kotłujących się w niej. „Rami” – powiedziała cicho, jej głos niósł się po ruinach, melodyjna barwa przecinająca nocną ciszę jak wołanie syreny, owijająca moje serce i ściskająca je mocno. Moje serce waliło; wiedziałem, że dzisiejsza noc to nie tylko przeszłość, wspomnienia naszych pierwszych spotkań wracające falą – jej śmiech odbijający się od tych kamieni, jej ciekawość przyciągająca ją bliżej mnie pośród wykopalisk. Chodziło o zagarnięcie jej przyszłości, ciała i duszy, pod tymi wiecznymi łukami, przyszłości, którą widziałem pełną jej promiennej obecności obok mnie, nasze życia splecione jak pnącza odbijające ruiny. Powietrze gęste od jaśminu i historii, a kiedy odwróciła się do mnie, ta wesoła iskra...