Wieczny Lisowy Uścisk Lily

Powietrze w sanktuarium festiwalu brzęczało pradawnymi sekretami, gęste od zapachu jaśminu i tlącego się kadzidła, mieszającego się z lekkim, ziemistym podtonem starych kamiennych ścian, które zdawały się pulsować zapomnianymi rytuałami. Każdy oddech, który brałem, wypełniał moje płuca tym oszałamiającym aromatem, budząc wspomnienia dziecięcych opowieści, które babcia szeptała o lisich duchach wabiące śmiertelników do wiecznych tańców pożądania. Lily stała przede mną, jej różowe mikro warkoczyki związane wysoko w kucyk, który kołysał się jak lisie ogonko przy każdym figlarnym przechyle głowy, miękkie pasma łapiące światło lampionów w lśniących różach pasujących do rumieńca pełzającego w górę jej szyi. Była wizją w festiwalowych jedwabiach – obcisły czerwony top opinający jej drobną sylwetkę, cienka tkanina przylegająca do delikatnego wybrzuszenia jej średnich cycków, i zwiewna czarna spódnica szepcząca o jej porcelanowe nogi przy każdym subtelnym przesunięciu ciężaru ciała, szept jedwabiu jak obietnica kochanka. Jej ciemnobrązowe oczy iskrzyły się tą charakterystyczną figlarnością, która omotała mnie od naszego pierwszego festiwalowego spotkania, ale tej nocy było w nich coś głębszego, głód odzwierciedlający mój własny, surowa wrażliwość migocząca pod jej pewnym spojrzeniem, która ściskała mi klatkę piersiową z zaborczym pragnieniem. Przyszliśmy tu na rytuał, ostateczne rozliczenie, gdzie miała odebrać lisie wisiorko, które strzegłem dla niej, nefrytowy talizman chłodny na mojej skórze przez miesiące, stała przypominajka jej dzikiej esencji powierzonej mojej opiece podczas burzliwej nocy, gdy wcisnęła go w moją dłoń drżącymi palcami i tajemniczym uśmiechem. Mój puls przyspieszył, gdy podeszła bliżej, jej mała dłoń otarła się o moją, wysyłając iskry w górę ramienia prosto do mojego krocza, rozniecając ogień, który zbyt długo tłumiłem. „Jun Hao” – zamruczała, jej głos słodki jak miodowe wino ryżowe, z chropowatym podtonem wibrującym przeze mnie – „nadszedł czas”. Już czułem to pociągnięcie, nieuniknioną siłę przyciągającą do niej, jak księżyc wzywający przypływ, niepowstrzymana moc zagłuszająca odległe bębny festiwalu i pozostawiająca tylko łomot mojego serca. Ta ukryta...