Wieczny bas Mii

Ogromna arena pulsowała jak żywe serce, powietrze gęste od zapachu potu, maszyn do mgły i napięcia. Stroboskopowe światła ciął ciemność, rzucając chaotyczne cienie na tysiące raverów zagubionych w dudniącym basie, który wstrząsał moją klatką. Stałem na skraju sekcji VIP, oczy wbite w scenę, gdzie Mia Wilson panowała nad przestrzenią jeszcze przed swoim setem. W wieku 26 lat ta australijska piękność z długimi, kręconymi czarnymi włosami opadającymi dziko po oliwkowoskórej plecach była siłą natury — szczupła sylwetka 5'6" poruszała się z ambitną gracją, niebieskie oczy błyszczały pod neonowym światłem, owalna twarz zastygła w determinacji. Miała obcisły czarny crop top opinający jej średnie cycki i wysoką spódniczkę szortową podkreślającą wąską talię i smukłe biodra, każda krzywizna obietnicą ognia, który miała zaraz uwolnić. Znałem Mię na tyle długo, by widzieć burzę szalejącą w jej wnętrzu. Ambitna do szpiku kości, przedarła się do tego topowego rave'u, ale cienie wciąż czaiły się — Victor Kane, ten śliski promoter czający się w kulisach z drapieżnym uśmieszkiem, i Lena Voss, jej kiedyś bliska przyjaciółka, której zdrada popsuła zbroję Mii. Ja? Jax Harlan, inżynier dźwięku, który stał się jej kotwicą, kochankiem w kradzionych chwilach. Dziś była jej kulminacja, dosłownie i w przenośni. Złapała moje spojrzenie ze sceny, usta wygięły się w uwodzicielski uśmiech, który posłał gorąco prosto do mojego krocza. Tłum skandował jej imię, nieświadomy osobistych bitew, które miała stoczyć. Odrzucić Victora, pogodzić się z Leną, uwieść masy i poddać się mnie — na scenie, przed wszystkimi. Mój puls zsynchronizował się z basem, serce waliło, zastanawiałem się, czy naprawdę zdobędzie tron. Światła przygasły, jej kręcone loki podskoczyły, gdy uniosła ramiona, arena eksplodowała. To był wieczny bas Mii, a ja byłem gotów zanurzyć się w jego głębinach. Chaos za kulisami otulił mnie, gdy przepychałem się przez tłum ekipy i raverów, bas wibrował przez betonową podłogę. Mia była w green...