Wieczna Unia Płatków Julii

Dom herbaciany na mgliście porośniętych wzgórzach pod Amsterdamem, z drewnianymi belkami pokrytymi starożytnymi holenderskimi motywami kwiatowymi, świecił w bursztynowym blasku wiszących lampionów. W wielkiej sali rytualnej jedwabne poduszki rozrzucone po wypolerowanej dębowej podłodze, a ogromny czajnik parował pośrodku niskiego stołu z palisandru, z dzióbkiem zwiniętym jak szept kochanka. Julia Jansen, 24-letnia holenderska czarodziejka z jasnobrązowymi, lekko falowanymi długimi włosami opadającymi miękkimi pasmami na ramiona, stała w samym centrum. Jej zielone oczy iskrzyły figlarnym ogniem, jasna skóra lśniła na smukłej sylwetce 5'6", owalna twarz oprawiona w ten czarujący uśmiech obiecujący nieznane sekrety. Ubrana w luźną białą szatę inspirowaną kimonem, wyszywaną kwitnącymi płatkami, poruszała się z pełną gracji determinacją, ustawiając porcelanowe filiżanki napełnione jej specjalną mieszanką ziołową – rytuał przekazywany szeptem przez rodzinne legendy, który miał odblokować najgłębsze pragnienia. Theo Harrington, ponury brytyjski artysta z potarganymi ciemnymi włosami i przenikliwymi niebieskimi oczami, przybył pierwszy, jego rywalizacja z Eliasem wciąż buzowała po dawnych zazdrosnych starciach o uczucia Julii. Zatrzymał się w drzwiach, patrząc na nią z głodem ukrytym pod podziwem. Potem przyszedł Elias van der Berg, rodak Julii, wysoki i chudy z ostrymi rysami i rywalizującym błyskiem w orzechowych oczach, niosąc bukiet wiecznych płatków – symbolicznych kwiatów, które nigdy nie więdły. Ostatnia była Lena Voss, ognista niemiecka piękność z krótkimi kasztanowymi włosami i obfitymi krągłościami, jej obecność jak dzika karta, która wcześniej wzniecała napięcia. Serce Julii biło jak oszalałe; to była zbieżność, rytuał mający ich wszystkich związać, rozstrzygając rywalizacje, które cieniły jej szalone romanse. Czuła, jak powietrze gęstnieje od napięcia, zapach jaśminowej herbaty mieszał się z ukrytym piżmem niewypowiedzianego pożądania. Jej średnie piersi unosiły się i opadały pod cienkim materiałem, sutki subtelnie stwardniały, gdy wyobrażała sobie nadchodzącą unię. Figlarne myśli wirowały w jej głowie: płatki rozwijające się w wiecznym kwitnieniu, ciała splatające się jak pnącza. „Dzisiaj” – szepnęła do siebie – „wybieramy harmonię...