Wadliwe Oddanie Lotte

Drzwi do studia kliknęły za mną, zamykając nas w środku z brzęczeniem jarzeniówek i lekkim zapachem świeżych płóciennych tła, ostrym aromatem, który zawsze przypominał mi nowe początki przepełnione oczekiwaniem. Lotte van den Berg stała tam w centrum wszystkiego, jej długie ciemnobrązowe włosy opadały luźnymi, potarganymi falami na ramiona, łapiąc miękki blask jak aureola, w którą sama nie do końca wierzyła, każdy kosmyk połyskiwał subtelnie, jakby nasączony ciepłym światłem pokoju. W wieku 25 lat nosiła ten holenderski pewny siebie luz bez wysiłku — ciepłą, wesołą, z zielonymi oczami, które iskrzyły mieszanką psotności i czegoś głębszego, bardziej podatnego na zranienie, oczami, które zdawały się wciągać mnie do środka, odbijając migotanie niepewności pod jej opanowaną fasadą. Jej jasna skóra wydawała się luminescencyjna pod kluczowymi światłami, które ustawiłem wcześniej, prawie eteryczna, lśniąca porcelanową doskonałością, która sprawiała, że moje palce drgały z pragnienia, by prześledzić jej gładkość. Jej smukła sylwetka o wzroście 5'6" owinięta w prosty biały jedwabny szlafrok, który sugerował krągłości pod spodem, nie pokazując niczego, materiał przylegał akurat tyle, by zasugerować delikatny łuk bioder i obietnicę jej kształtów. Ja, Elias de Vries, współpracowałem z nią wcześniej, ale to było inne, powietrze już brzęczało podskórną intymnością, którą nasze poprzednie zawodowe sesje tylko sugerowały. Pełna sesja nago, nazwała to, jej głos lekki przez telefon, ale teraz, patrząc, jak majstruje przy sznurku szlafroka, czułem, jak powietrze gęstnieje, ciężkie od zapachu jej subtelnych perfum mieszających się ze sterylną świeżością studia. „Gotowa, kiedy ty”, powiedziała, błyskając tym wesołym uśmiechem, ale jej palce zawisły o ułamek za długo, wahanie, które przesłało dreszcz przeze mnie, jej paznokcie lekko drapały jedwab, jakby testując własną determinację. Mój puls przyspieszył, dudnił w uszach jak odległy bęben, każdy uderzenie odbijało rosnący żar w mojej piersi. To już nie była tylko praca; to był próg czegoś zakazanego, fantazja adoracji, którą nosiłem w sobie od naszej...