Trwałe Cienie Christiny

Jedwab jej sukni terno łapał światło lampionów przefiltrowane przez tiulowe zasłony pawilonu, rzucając trwałe cienie na jej miodową skórę, cienie, które zdawały się tańczyć wraz z subtelnym kołysaniem jej ciała, zapraszając moje spojrzenie do dłuższej kontemplacji niż pozwalała przyzwoitość. Powietrze było ciężkie od zapachu nocnego sampaguita i grillowanego mięsa ulicznego znad fiesty na zewnątrz, mieszającego się z delikatnym, czystym aromatem tkaniny piña skrobowanej na sztywno. Stała pośrodku bocznego pomieszczenia pawilonu, stłumione bębny i śmiech fiesty przenikały z placu za nim, jak bicie serca wzywające nas bliżej, każde tupnięcie rezonujące w mojej klatce, synchronizujące się z przyspieszającym pulsem w moich żyłach. Nie mogłem oderwać wzroku od sposobu, w jaki materiał opływał jej smukłą sylwetkę, delikatne motylkowe rękawy ramionując jej pełne gracji ramiona, jej ciemnobrązowe loki zamiatane objęto na bok, opadające długimi kaskadami na ramię, łapiące światło w błyszczące fale, które prosiły się o dotyk, o owijanie wokół moich palców. W wieku dwudziestu czterech lat, z tymi ciemnobrązowymi oczami skrywającymi sekrety głębsze niż noc, była wizją – opanowana, a jednak coś tliło się pod spodem, pełne gracji płomienie czekające na rozniecenie, gorąco, które prawie czułem promieniujące z niej, wciągające mnie jak ćmę do ognia. Mój umysł pędził z myślami o tym, co kryje się pod tą suknią, profesjonalny krawiec we mnie walczył z mężczyzną, który pragnął ją całkowicie rozłożyć na części. Moje palce swędziały, by prześledzić ścieżkę jedwabiu, poczuć ciepło, które skrywał, wyobrażając sobie gładki opór jej skóry, subtelny dreszcz, który mógłby zdradzić jej własne ukryte pragnienia. Kiedy lekko się obróciła, oferując mi półuśmiech obiecujący więcej niż zwykłe przymierzenie, powietrze zgęstniało od niewypowiedzianego chcenia, naładowane elektrycznością oczekiwania, jej wargi wygięte na tyle, by zasugerować namiętność, którą trzymała na smyczy za swoją elegancką fasadą. Ta sukienka na pokaz była dopiero początkiem; prawdziwe odsłonięcie miało dopiero nadejść, a w tamtej chwili wiedziałem, że to...