Transcendentny rytuał muzy Mili

Pierwsze światło świtu wpełzło nad łąkę jak szept kochanka, malując pawilon w miękkie złoto i róże, kolory przenikały się z czułością, która odbijała ból narastający w mojej piersi. Słyszałem odległy świergot budzących się ptaków, ich pieśni wiły się przez rześkie poranne powietrze, niosąc świeży zapach dzikich kwiatów i ziemi jeszcze wilgotnej od nocy. Tam stała ona, Mila, moja transcendentna muza, jej długie faliste ciemnobrązowe włosy łapały wiatr, pasma tańczyły jak jedwabne nitki ożywione pieszczotą wiatru, zielone oczy już wbite we mnie z tą wiarą w wiedzę, która zawsze rozplątywała moją wolę nić po nici. Miała na sobie zwiewną białą suknię, która przylegała akurat tyle, by sugerować smukłe krągłości pod spodem, materiał szeptał o jej jasnoliuńskiej skórze przy każdym subtelnym ruchu ciała, prześwitujący w miejscach, gdzie światło go muskało, odsłaniając wdzięczne linie ramion i delikatny wzgórek bioder. Poczułem to wtedy, pociąg, rytuał, który miał się rozwinąć – magnetyczną siłę szarpiącą mnie w rdzeniu, przypominającą wszystkie noce spędzone na szkicowaniu jej formy, jej obecność zmieniająca zwykłe płótno w coś boskiego. Serce mi przyspieszyło, puls dudnił w uszach jak werbel zwiastujący poddanie, rosa na trawie chłodna i sprężysta pod moimi bosymi stopami, gdy się zbliżałem, każdy krok uziemiał mnie w tej świętej przestrzeni, którą zajęliśmy. To nie był zwykły świt; to była jej orkiestra, jej kult, i byłem gotowy się poddać, umysł zalewały wizje jej dotyku, głosu, sposobu, w jaki mogła władać każdym moim zmysłem bez słowa. Powietrze brzęczało obietnicą, gęste od słabego, odurzającego śladu jaśminu z jej skóry mieszającego się z zielonym oddechem łąki, trawa mokra pod stopami chlupotała cicho, a gdy wyciągnęła rękę, dłonią do góry w zaproszeniu, jej palce długie i eleganckie, wiedziałem, że poddanie będzie smakować ekstazą – słodką, pochłaniającą, nieuniknioną. W tamtej chwili myśli wirowały wokół tego, jak stała się tą siłą w moim życiu, bułgarska piękność, która...