Topnienie nienawiści rywalki Abigail

Nie mogłem pozbyć się wściekłości, która wrzeła we mnie, gdy wparowałem do szatni lodowiska po treningu. Powietrze było gęste od pary z pryszniców, metaliczny zapach potu i lodu wisiał jak zła pamięć. szafki stały wzdłuż ścian, ich wgniecione drzwi odbijały ostre światło jarzeniówek migoczących nad głową. Ławki ustawione w rzędach, zawalone porzuconymi łyżwami, ręcznikami i torbami z sprzętem. To była nasza oaza i pole bitwy, ta ciasna przestrzeń, gdzie ego siniaczyło mocniej niż ciała na lodzie. Abigail Ouellet tam była, oczywiście, ta drobna kanadyjska ulubienica, nad którą wszyscy się rozczulali. Miała 20 lat, całą skórę miodową i fioletowe włosy zaplecione w idealny warkocz rybi, który zwisał jej długo w dół pleców, kołysząc się jak syreni zew, gdy jeździła. Jej piwne oczy błyszczały tą wkurzającą dobrocią, owalna twarz oprawiona luźnymi pasmami, jej 168 cm wzrostu drobna, a jednak niemożliwie krągła – średnie cycki wciskające się w obcisły top łyżwiarski, wąska talia rozszerzająca się w biodra, które poruszały się z hipnotyczną gracją. Rozplatała łyżwy, empatyczny uśmiech bladł, gdy mnie zauważyła. Wcześniej starłyśmy się na lodzie; jej wisiorek – błyszczący srebrny charm w kształcie łyżwy symbolizujący jej ostatnie zwycięstwo – zahaczył o moją koszulkę podczas zwykłego minięcia, wyrwał się i podsycił moją paranoję, że celowo mnie sabotowała. Sophie, jej gadatliwa koleżanka z drużyny, szepnęła mi wcześniej w korytarzu, oczy jej błyszczały figlarnie. „Lena, Abigail jest słodsza, niż wygląda. Rywalki jak wy dwie... ta nienawiść może stopnieć w coś dzikiego. Ona jest otwarta na grupową zabawę, jeśli dobrze popchniesz.” Potencjał grupowy? Ta myśl skręcała mi się w brzuchu, mieszając furię z niechcianym żarem. Abigail wstała, zdejmując ocieplacze na nogi, jej ciało lśniło potem po treningu. Była miła, empatyczna do przesady, zawsze podająca rękę po upadkach. Ale dziś ten wisiorek dyndający na jej szyi drwił ze mnie. Trzasnąłem drzwiczkami szafki, echo odbiło się echem. Jej...