Tara stawia czoła granicy uwielbienia

Drzwi do mieszkania Tary otworzyły się z hukiem, a tam stała, oprawiona w ciepłe światło lampy z korytarza, jej ciemnoczerwone włosy upięte w te vintage'owe rulki zwycięstwa, które zawsze sprawiały, że wyglądała jak z kalendarza z pin-upem z lat czterdziestych. Miękkie bursztynowe światło łapało błyszczące pasma, sprawiając, że mieniły się jak wypolerowany mahoń, i prawie słyszałem cichy szelest jej loków, kiedy przechyliła głowę w powitaniu. W wieku dwudziestu dwóch lat, z jasną skórą posypaną piegami i tymi przeszywającymi niebieskimi oczami wpiętymi w moje, była wizją, która uderzyła mnie jak kieliszek whiskey – gładka, ognista, niemożliwa do oderwania wzroku. Mój puls przyspieszył natychmiast, fala gorąca zalała mi żyły, kiedy jej spojrzenie trzymało mnie w niewoli, te oczy błyszczące mieszanką psotności i obietnicy, która ścisnęła mi klatkę w oczekiwaniu. Miała na sobie prostą czarną sukienkę na ramiączkach, która opinała jej smukłą sylwetkę, rąbek muskający uda na tyle, by kusić bez wysiłku. Tkanina przylegała do jej krągłości jak druga skóra, szepcząc o jej nogi przy każdym subtelnym ruchu, i złapałem się na wyobrażaniu sobie miękkości pod spodem, tego, jak ustąpiłaby pod moim dotykiem. „Eamon” – powiedziała, jej irlandzki akcent owijał się wokół mojego imienia jak dym – „dotarłeś”. Dźwięk jej głosu, melodyjny i ciepły, przeszył mnie dreszczem wzdłuż kręgosłupa, oplatając mnie intymniej niż jakikolwiek uścisk. Wszedłem do środka, zapach jej – wanilia i coś kwiatowego – owijał się wokół mnie, kiedy zamykała drzwi. Był odurzający, mieszając się z lekkim aromatem świeżego prania z jej przestrzeni, wciągając mnie głębiej w jej świat z każdym oddechem. Tańczyliśmy wokół tego tygodniami, esemesy stawały się zalotne, rozmowy ciągnęły się za długo w noc. Odtwarzałem te chwile w głowie – nocne wyznania, śmiech przechodzący w chrapliwy, sposób, w jaki jej słowa rozdmuchały ten ogień, który teraz płonął między nami. Dziś wieczorem było inaczej; zaprosiła mnie na nocleg, bez...