Tara Droczy Się z Powrotem Czciciela

Deszcz lał bez przerwy cały wieczór, bębniąc o szybę mojego samochodu, gdy lawirowałem po śliskich ulicach Dublina w stronę mieszkania Tary, a w głowie odtwarzałem upajające wspomnienie naszego ostatniego spotkania – sposób, w jaki jej śmiech mieszał się z jękami, jej ciało wyginające się pod moim dotykiem. Drzwi do mieszkania Tary otworzyły się z hukiem, a tam była ona, oprawiona w miękkie światło lampy jak wizja z jakiegoś zakazanego snu, ciepły blask rzucał złote aureole wokół jej sylwetki, przez co złapałem oddech w gardle. Jej ciemnoczerwone włosy były upięte w te vintage'owe rulki zwycięstwa, które zawsze przyspieszały mi puls, kilka luźnych pasm oprawiało jej bladą, piegowatą twarz, każdy lok wilgotny od wilgotnego nocnego powietrza, proszący, by moje palce je rozpuściły. Miała na sobie prostą czarną sukienkę na ramiączkach, która przylegała do jej szczupłej sylwetki, rąbek muskał uda na tyle, by drażnić to, co pod spodem, jedwab szeptał o jej skórze przy każdym subtelnym ruchu, sugerując krągłości, które znałem tak dobrze. „Eamon” – powiedziała, jej niebieskie oczy błyszczały figlarnie – „wróciłeś, żeby czcić, co?”. Irlandzki akcent jej głosu przeszył mnie dreszczem, niski i drażniący, owijający się wokół mojego imienia jak pieszczota. Wszedłem do środka, zapach jej waniliowej świecy owinął mnie, przyciągając bliżej, mieszając się z subtelnymi kwiatowymi nutami jej perfum, które zawsze utrzymywały się na jej skórze, przywołując wspomnienia nocy splątanych w pościeli. Jej dowcipny uśmiech obiecywał zabawy, ale pod spodem widziałem głód – ten sam, który odbijał mój własny, surową potrzebę, która nie dawała mi spać, bolała o nią. Moje ręce swędziały, by ją dotknąć, rozplątać ten urok, którym władała tak łatwo, czując ciepło jej ciała przez tę cienką tkaninę. Ta wizyta w środku tygodnia nie była planowana, ale pociąg między nami stał się zbyt silny, by go ignorować, niewidzialna nić zaciskała się przy każdej myśli o niej podczas moich...