Taniec Nagiego Rozliczenia Kathleen

Festiwal pulsował poniżej nas jak żywe serce, girlandy świateł migały na nocnym niebie, powietrze ciężkie od zmieszanych zapachów ulicznego żarcia – grillowanego mięsa, cukrowych churros i lekkiego kwasku rozlanego piwa – wdzierających się w wilgotny powiew. Śmiech i rozmowy wznosiły się falami, przerywane dudnieniem basu, które wibrowało przez podłogę balkonu, synchronizując się z niepewnym rytmem mojego serca. Ale tu na górze, na balkonie hotelu, byliśmy tylko Kathleen i ja, powietrze gęste od niewypowiedzianych oskarżeń, takich, co narastały od pierwszego szeptu o wycieku. Stała tam, jej wysoki, gładki kucyk z głęboko ciemnoczerwonych włosów łapał blask, kołysał się lekko pod podmuchem wiatru, jej karmelowa skóra lśniła w miejskim mgle, błyszczała subtelną warstewką potu, co czyniło ją prawie eteryczną. Te ciemnobrązowe oczy wpiły się we mnie, dzikie i nieugięte, przebijające cienie wątpliwości, co wślizgnęły się między nas, jej figura klepsydry owinięta w obcisłą czarną sukienkę, co bez pardonu opinała każdy krąg, materiał szeptał po jej ciele z każdym oddechem. Widziałem napięcie w jej ramionach, sposób, w jaki palce zaciskała po bokach, a jednak ta nie do złamania postawa, cicha siła, co zawsze wciągała mnie głębiej. „Victor” – powiedziała, głos pewny, ale z tą wesołą nutą, której nigdy nie traciła do końca, słowa niosły ciepło, co kolidowało z twardością pod spodem – „musimy pogadać o tym wycieku”. Mój puls przyspieszył – nie tylko od przepaści poniżej, zawrotnej wysokości, co skręcało mi żołądek, ale od sposobu, w jaki się trzymała, pewna siebie, domagająca się prawdy, jej obecność wypełniała przestrzeń jak pole magnetyczne. W środku skręcała mnie wina – nie za akt, ale za podatność, jaką na nią zrzuciłem, obrazy, co złapałem w zaufaniu, teraz rozwalone po necie. Wiedziałem, że ta noc obedrze nas obu do naga, warstwa po warstwie, aż zostanie tylko surowe gorąco między nami, konfrontacja, co pyrkała tuż pod powierzchnią, obiecując ulgę na...