Tajne Echa Xiao Wei

Pierwsze światło świtu wślizgnęło się do pawilonu jak szept tajemnicy, malując jedwabne zasłony odcieniami róży i złota. Powietrze było nieruchome, ciężkie od nocnej rosy, a każdy mój oddech niósł subtelny zapach rosy na jaśminie z ogrodów na zewnątrz, budząc wspomnienia, które nie dały mi spać do późna. Wróciłem tu, pociągnięty wspomnieniem wczorajszej nocy, kiedy taniec Xiao Wei rozbił coś głębokiego w niej – fantazję, którą trzymała w sobie za długo, ukryty ogień, który migotał w jej oczach już wtedy, obiecując więcej. Serce waliło mi teraz, gdy przypomniałem sobie, jak jej ciało poruszało się pod latarniami, wstęgi ciągnęły się jak przedłużenia jej duszy, obnażając słabości, których nigdy nie wypowiedziała. Teraz, gdy wkroczyłem na polerowaną drewnianą podłogę, słaby skrzyp odbił się cicho w ogromnej przestrzeni, tam była ona, jej szczupła, drobna sylwetka poruszała się z tą wyrafinowaną elegancją, która zawsze odbierała mi oddech. Jej długie czarne włosy z niebieskimi refleksami falowały w nierównym, warstwowym cięciu, łapiąc światło jak fale północy pod księżycem, każdy kosmyk lśnił, chwytając złote promienie przefiltrowane przez jedwab. Trzymała karmazynowe wstęgi w delikatnych dłoniach, wirując nimi w wolnych, hipnotycznych łukach, które odbijały poprzedni występ, materiał szumiał w powietrzu jak westchnienia wyznania. Ale tym razem w jej ciemnobrązowych oczach była nieśmiałość, błysk podatności, gdy spotkały moje przez przestrzeń, trzymając się przez uderzenie serca za długo, zanim uciekły, jakby ciężar wczorajszych objawień wciąż na nią naciskał. Jej porcelanowa, jasna skóra lśniła w miękkiej porannej mgle, prawie przezroczysta w delikatnym świetle, i choć nosiła prosty jedwabny cheongsam, który opinał jej figurę o wzroście 168 cm i piersi średniej wielkości, nie mógł ukryć napięcia w jej postawie – sposobu, w jaki jej ciało pamiętało, pragnęło, ramiona lekko zgarbione, jakby szykowała się na pociąganie między nami. Ja też to czułem, to pociąganie, powietrze gęste od niewypowiedzianych pytań, naładowane jak chwile przed burzą, skóra mrowiła...