Szeptana Próba Lily

Płomienie świec migotały jak sekrety w przyciemnionej alkowie herbaciarni, ich miękkie, drgające światło tańczyło po skomplikowanych wzorach utkanych w jedwabne parawany, które nas otaczały, tworząc intymny kokon, gdzie zewnętrzny świat znikał w nieistotności. Rzucając złote cienie na porcelanową skórę Lily Chen, blask zdawał się pieścić jej rysy jak dotyk kochanka, podkreślając delikatny rumieniec, który zaczął rozkwitać pod powierzchnią. Siedziała naprzeciwko mnie, jej długie różowe włosy zaplecione w mikro warkoczyki podciągnięte wysoko, kilka buntowniczych pasm drażniących krzywiznę jej szyi, muskających drobne włoski tam z każdym subtelnym ruchem, wprawiając moją wyobraźnię w wir myśli o śledzeniu ich wargami. W wieku dwudziestu lat, z jej drobną, smukłą sylwetką na jedwabnych poduszkach, które cicho wzdychały pod jej ciężarem, wyglądała jak figlarny duch lisicy z ludowej opowieści, którą próbowaliśmy, jej postawa emanowała bezwysiłkową gracją, która sprawiała, że moje serce zamierało w piersi. Jej ciemnobrązowe oczy trzymały moje, słodkie i figlarne, jakby wiedziała o mocy, jaką dzierżyła w tamtej chwili, błysk świadomości, który przebił moją opanowaną fasadę, rozdmuchując żar pożądania, który próbowałem trzymać w ryzach. Ja, Kai Lan, zwabiłem ją tu pod pretekstem doskonalenia jej roli, ale powietrze brzęczało czymś o wiele bardziej pierwotnym, gęstym od zapachu woskowych świec i słabego, ziemistego tonu starego drewna, każdy oddech wciągał mnie głębiej w jej orbitę. Mój umysł pędził z udawaną scholastyczną pretekstową fasadą, którą zbudowaliśmy, ale pod spodem surowy głód gryzł mnie, kwestionując, jak długo jeszcze utrzymam iluzję. „Wolniej, Lily” – wymruczałem, mój głos niski i chrapliwy, patrząc, jak jej wargi rozchylają się wokół kawałka tanghulu, kandydowanego owocu błyszczącego jak zakazana pokusa, jego karmazynowa polewa łapiąca światło w sposób odzwierciedlający żar zbierający się w moich żyłach. Sposób, w jaki jej język wyskoczył, celowy i drażniący, wysłał fale gorąca przeze mnie, wężowate ciepło skręcające się nisko w brzuchu, sprawiając, że moje palce swędziały, by sięgnąć przez stół. Wyobrażałem sobie...