Szczyt Śmiałego Wyboru Grace

Ryk imprezy przycichł, gdy niebieskie oczy Grace utkwiły w moich, jej lawendowe fale oprawiały twarz pooraną buntem. Stała wyprostowana w chaosie, odrzucając uchwyt Riley'a, jej drobna sylwetka promieniowała nowym ogniem. W tamtej chwili wiedziałem, że jest moja do zdobycia w apartamencie na górze, gdzie góry patrzyły na naszą kapitulację. Finałowa impreza sezonu pulsowała energią triumfu, wielka sala balowa kurortu tętniła narciarzami wznoszącymi toasty za swoje podboje pod błyszczącymi żyrandolami. Płatki śniegu tańczyły za szybami od podłogi do sufitu, obramowując postrzępione szczyty, z którymi wszyscy walczyliśmy tej zimy. Grace trzymała się mojego ramienia, jej lawendowe włosy łapały światło jak rzadki kwiat w sterylnym białym świecie na zewnątrz. Wyglądała uroczo jak zawsze, z tym słodkim uśmiechem na ustach, ale w jej niebieskich oczach dziś iskrzył się ogień – śmiałość wykuta na dzikich trasach, które dzieliliśmy. Cały wieczór ją obserwowałem, Jax Harlan, facet, który wpadł w jej orbitę tamtego dnia na puchu. Pasowała do mnie idealnie, jej drobna smukła sylwetka grzała przez cienki materiał srebrnej sukienki koktajlowej. Śmialiśmy się nad kieliszkami szampana, jej śmiech lekki i szczery, przecinający dudniący bas. Ale wtedy pojawił się Riley, z twarzą wykrzywioną w znajomym grymasie. Cały sezon krążył wokół niej, zarozumiały gwiazdor, który myślał, że jej niewinność jest jego. „Grace, co do cholery?”, warknął, przepychając się przez tłum, oddechem śmierdzącym whiskey. Głowy się obróciły, szum imprezy przeszedł w szepty. „Z tym nikim się zadajesz po tym wszystkim?” Wskazał na mnie palcem, oczy dzikie. Grace zesztywniała, ale nie skurczyła się. Zamiast tego wystąpiła naprzód, jej mała dłoń wysunęła się z mojej tylko po to, by opadła pewnie na biodro. „Riley, po nas. Od tygodni.” Jej głos niósł się, czysty i nieugięty, ten uroczy akcent teraz ostry jak stal. „Jax nie jest nikim – on mnie widzi. Naprawdę widzi.” Sala wstrzymała oddech, gdy odwróciła się do niego plecami, znów...