Szczyt Isabel w Cieniu Festiwalu

Park w Caracas pulsował obietnicą festiwalu, bębny dudniły jak odległe bicie serca, gdy zmierzch wylewał się na niebo, powietrze gęste od pikantnego zapachu grillowanych arepas i słodkiej chichi unoszącej się z pobliskich straganów. Śmiech i rozmowy wznosiły się falami z rosnący tłumem, ciała kołyszące się w rytmicznym pulsie, który zdawał się wibrować przez samą ziemię pod moimi stopami. Zauważyłem Isabel Mendez po drugiej stronie tłumu, jej długie ciemnobrązowe loki łapiące ostatnie promienie słońca, luźne romantyczne fale oprawiające jej karmelową twarz, każdy kosmyk lśniący jak jedwabne nitki musnięte gasnącym światłem. W wieku dwudziestu trzech lat była wizją figlarnego ognia – drobna przy pięciu stopach i sześciu calach, jej jasnobrązowe oczy iskrzące tą ciepłą psotą, która złapała mnie od pierwszego wejrzenia, oczy trzymające sekrety, które dopiero zaczynała dzielić. Miała na sobie jaskrawoczerwoną bluzkę z odkrytymi ramionami i zwiewną białą spódnicę kołyszącą się na biodrach, przyciągającą spojrzenia, które udawała, że nie zauważa, materiał szepczący o jej nogi przy każdym subtelnym ruchu. Plotki zaczęły krążyć po naszym ostatnim skradzionym momencie – szepty o modelce i nieznajomym za blisko w klubie, pomruki malujące ją jako coś odważniejszego niż jej opanowany publiczny wizerunek sugerował. Teraz, gdy przedfestiwalowi tancerze wirujący wokół stoisk z jedzeniem i światła lampionów migotały, rzucając złote kałuże pośród pogłębiających się cieni, jej wzrok złapał mój. Ten półuśmiech, przechylenie głowy – to było wyzwanie, ciągnące za nić pożądania, które budowało się od naszego pierwszego spotkania. Mój puls przyspieszył, stałe dudnienie pasujące do bębnów, gorąco wznoszące się w piersi, gdy wyobrażałem sobie noc rozwijającą się, jej ciało poddające się ryzykownym pragnieniom, których pragnęła. Dziś wieczorem, w tych cieniach, zatańczymy bliżej jej tajemnej krawędzi, tej, o której napomykała zarumienionymi policzkami i odwróconymi oczami podczas tych późnonocnych wyznań, jej głos drżący po równi pochyłej strachu i tęsknoty. Tłum napierał, ciała ocierające się z zapachem potu i perfum...