Szaleństwo Giang na Festiwalu Jedwabnych Kajdan

Stałem pośród pulsującego serca podziemnego festiwalu jedwabiu w Tokio, powietrze gęste od zapachu liści morwowych i starych barwników, lampiony kołyszące się jak świetliki w przyciemnionej, jaskiniowej sali pod miastem. Giang Ly, moja enigmatyczna wietnamska piękność, rządziła centralną sceną, jej jasnobrązowe włosy związane w niski kok, który podkreślał wdzięczną krzywiznę jej szyi. W wieku 26 lat, z jej smukłą sylwetką 5'6" i jasnobrązową skórą lśniącą w miękkim blasku, była wizją w płynnym kimonie z jedwabiu wzorzystym skomplikowanymi łańcuchami – jej własnym projektem, utkanym igłami tańczącymi jak przedłużenia jej palców. Tłum mruczał z podziwu, gdy demonstrowała swoją sztukę, wplatając jedwabne nici w żywe rzeźby, które zdawały się pulsować życiem. Jej ciemnobrązowe oczy iskrzyły się urzekającą tajemnicą, przyciągając wielbicieli bliżej, mężczyźni i kobiety wiszący na jej każdym precyzyjnym ściegu. Zazdrość buzowała w mojej piersi, gdy patrzyłem na Kenji Sato – nie, to ja, przedzierając się przez tłum. Giang była moja, albo przynajmniej tak mówiłem sobie w cichych chwilach w naszym mieszkaniu w Shibuya. Ale tu, w tej norze fetyszystów jedwabiu i rzemieślników, świeciła zbyt jasno, jej owalna twarz rozświetlona pasją do rzemiosła. Aiko Tanaka, ta przebiegła japońska tkaczka z ostrym bobem i znającym uśmiechem, czaiła się zbyt blisko, szepcząc komplementy, które sprawiały, że średniej wielkości piersi Giang unosiły się z zadowolonym oddechem. Podziemna atmosfera festiwalu pulsowała – ukryta przed neonowym chaosem Tokio na górze, a jednak elektryzująca niewypowiedzianymi pożądaniami. Jedwab zwisał wszędzie, od masywnych instalacji po intymne szale, drażniąc skórę szeptami krępowania. Zacisnąłem pięści, wyobrażając sobie te łańcuchy wiążące więcej niż tkaninę. Giang złapała moje spojrzenie przez tłum, jej usta wygięły się w tajemniczy uśmiech obiecujący chaos. Ryzyko tego miejsca, półpublicznego, a jednak zacienionego, rozpaliło coś pierwotnego. Odzyskała swoją cenną igłę z ekspozycji, obracając ją jak obietnicę kochanka, i wiedziałem, że dzisiejsza noc nas wszystkich rozplącze. Festiwal pęczniał wokół nas, morze entuzjastów jedwabiu...