Szał Sabotażu Julii Wybucha

Błoto przykleiło się do jej jeździeckich butów jak uścisk kochanka, ale to ogień w zielonych oczach Julii wciągnął mnie pod powierzchnię. Viktor próbował ją zniszczyć, puszczając jej konia galopem w stronę wąwozu, ale teraz, z mistrzostwami na horyzoncie, nasze ciała przylgnęły do siebie w następstwie burzy, serca walące w unisonie. Jeden zły ruch i wszystko mogło się rozpaść — albo zapalić. Trening przedmistrzowski zaczął się jak każdy inny, wiejskie szlaki śliskie od niedawnego deszczu, ziemia zamieniona w zdradliwą maź pod kopytami naszych koni. Julia jechała przodem, jej truskawkowo-blond włosy schowane pod kaskiem, ta smukła prosta fryzura oprawiająca twarz jak portret opanowanej elegancji. Była czystą pewnością siebie w obcisłej białej koszuli i beżowych bryczesach, jej smukła atletyczna sylwetka poruszająca się w idealnym rytmie z wierzchowcem. Podążałem za nią na moim wałachu, Lukas do jej Julii, patrząc, jak jej postawa panuje nad ścieżką, zielone oczy skanujące horyzont. Wtedy pojawił się Viktor Brandt, ten arogancki skurwiel z rywalierskiej stajni, czający się przy płocie. Zobaczyłem go za późno — jego ręka wystrzeliła, tnąc lejce albo poluzowując pasek ostrogi, nie wiem. Koń Julii stanął dęba, oczy dzikie, i pogalopował w stronę szlaku na wąwóz, urwisko to błotnista pułapka śmierci nabita spływającą wodą. Serce waliło mi w żebra, gdy popędziłem konia naprzód, pościg to rozmazany wir tłukących kopyt i smagających gałęzi. "Julia!" — krzyknąłem, ale wiatr to połknął. Walczyła o kontrolę, ciało nisko pochylone, ale koń skręcił bliżej krawędzi. Viktor zniknął w drzewach, tchórz z niego, zostawiając mnie, żebym zniwelował dystans. Błoto tryskało w strugach, pokrywając nas oboje. W chwili, gdy jej wierzchowiec zślizgnął się ku przepaści, jej ostroga zahaczyła o korzeń, szarpiąc ją bokiem w desperackim skręcie. Wywaliła się, sturlawszy się w dół zbocza do wąwozu, a ja zeskoczyłem za nią, ślizgając się przez gówno do jej boku. Julia leżała tam w błocie, klatka piersiowa...