Spojrzenie Melissy na Jarmarku

Światła Jarmarku Gęsi w Nottingham migotały jak odległe gwiazdy przyciągnięte zbyt blisko, rzucając kalejdoskop kolorów na zatłoczone stragany, czerwienie i błękity oraz złoto tańczące w hipnotycznych wzorach, które sprawiały, że noc tętniła możliwościami. Powietrze brzęczało ciągłym szumem podekscytowanych głosów, odległym świstem rollercoasterów tnącego ciemność i sykiem patelni smażących świeże porcje cukrowych smakołyków. Kręciłem się w tłumie, powietrze gęste od zapachu karmelizowanych jabłek i smażonego ciasta, lepka słodycz przyklejająca się do skóry jak obietnica rozpasania, moje buty lekko przyklejające się do zadeptanej trawy pod straganami. To był chaos w najlepszym wydaniu, rodziny śmiejące się, pary splecione, ale wtedy ją zobaczyłem. Melissa Sandringham, choć jeszcze nie znałem jej imienia, wyróżniała się nie dlatego, że krzyczała po uwagę, ale dlatego, że tego nie robiła; w morzu kiczowatych kostiumów i migających świateł jej cicha koncentracja była latarnią, przyciągającą mnie jak grawitacja. Jej rude włosy były upięte w niski kok, kilka pasm uciekło, by oprawić jej bladą, porcelanową twarz, te luźne kosmyki łapiące światło i świecące jak nici ognia. Te zielone oczy, ostre i ciekawskie zza subtelnych okularów na nosie, skanowały stragan z komiksami z nerdowską intensywnością, która przyspieszyła mój puls, nagły tętnienie w klatce, gdy wyobraziłem sobie światy, w których się gubiła. Nosiła casualowy cosplayowy bluzę – coś z jej ulubionego komiksu graficznego, zgadywałem – opinającą jej obfite krągłości na tyle, by sugerować miękkość pod spodem, materiał przylegający do krzywizny bioder i hojnego zarysu tyłka, budząc gorąco nisko w brzuchu. Obfitość to mało powiedziane; była wizją powściągliwej zmysłowości, 5'6" nieśmiałej pewności siebie owiniętej w materiał, który kusił bez wysiłku, jej postawa prosta, ale niepozorna, jakby nosiła sekrety warte rozwikłania. Nasze oczy spotkały się przez stragan i w tym spojrzeniu coś elektrycznego przeszło między nami, iskra, która przyćmiła światła jarmarku, mój oddech uwiązł, gdy zastanawiałem się, czy ona też to poczuła. Półuśmiech szarpnął jej pełne...