Spojrzenie Lary na Festiwalu Zapala

Festiwal Timkat pulsował życiem pod etiopskim słońcem, powietrze ciężkie od zapachu kadzidła i palonych ziaren kawy unoszących się ze straganów, mieszających się z ziemistym zapachem kurzu wzbijanego przez tysiące bosych stóp. Bębny dudniły jak serca na zatłoczonym terenie, ich głębokie, rezonujące bumy wibrujące w mojej klatce, synchronizujące się z tętentem podniecenia, które zawsze mnie ogarniało podczas tych świętych świąt. Słońce prażyło bezlitośnie, rzucając złote odcienie na morze pielgrzymów w białych netelas, ich szale falujące jak fale na lśniącym oceanie. Stałem na brzegu, organizując przepływ bawiących się, ściskając mocno podkładkę w spoconych dłoniach, kierując grupy ku tabotom z wprawioną efektywnością, podczas gdy mój umysł wędrował ku głębszym rytmom festiwalu, które budziły we mnie coś pierwotnego. Wtedy pojawiła się ona – Lara Okonkwo, gibka jak gazela w swojej zwiewnej białej neteli, szal otulający jej smukłą sylwetkę jak mgła nad sawanną, łapiący światło w miękkich, eterycznych fałdach. Jej obecność przecinała chaos jak ostrze spokoju, przyciągając każde oko, w tym moje, które widziało niezliczone tancerki, ale nigdy takiej, co poruszała się z taką wrodzoną władzą. Jej taniec Eskista zahipnotyzował wszystkich, ramiona drżące w hipnotycznych falach, które spływały w dół jej ciała, mesmerizujący kaskadowy ruch przywołujący falujący nurt Nilu samego, precyzyjny, a jednak płynny, potężny, a jednak delikatny. Długie skręty czarnych włosów kołysały się z każdym skrętem i obrotem, gęste i lśniące, oprawiając jej twarz jak żywa aureola, podskakując rytmicznie, jakby tańczyły do własnej cichej melodii. Tłum wokół niej zdawał się wstrzymywać oddech, powietrze gęstniało od podziwu, odległe chóralne śpiewy kapłanów cichły w pobożnej ciszy przerywanej tylko nieustępliwymi bębnami. Ale to jej bursztynowobrązowe oczy znalazły moje przez ciżbę, przebijając zasłonę ciał i hałasu z intensywnością, która przykleiła mnie do miejsca, oddech uwiązł mi w gardle, jakby sięgnęła i pochwyciła moją duszę. Te oczy, ciepłe jak miodowa herbata, plamione złotem od słońca, kryły głębie psot i...