Spojrzenie Anh w blasku lampionów

Festiwal Lampionów w Hanoi pulsował życiem wokół mnie, morze świecących papierowych lampionów unoszących się jak świetliki w nocne niebo, ich ciepłe odcienie pomarańczu, czerwieni i złota rzucały migoczące cienie na twarze tłumu, zmieniając każdego obcego w sylwetkę tajemnicy i radości. Powietrze było gęste od zapachów ulicznego jedzenia – grillowanego mięsa, słodkiego sezamowego ryżu kleistego i lekkiego kwasku wina ryżowego rozlanego przez śmiejących się sprzedawców – mieszającego się z ziemistym zapachem pobliskiego jeziora Hoan Kiem. Przechadzałem się przez tłum, serce biło mi coraz szybciej, gdy szukałem jej, każdy krok odbijał szybkie dudnienie w mojej piersi, bęben napięcia, które narastało przez miesiące nocnych wiadomości. Anh Tran. Dziewczyna, której wiadomości nie pozwalały mi spać, jej nieśmiałe słowa rozplątywały mnie kawałek po kawałku, ukazując przebłyski duszy delikatnej i jasnej jak same lampiony. Była tam, stojąc przy stoisku z jedzeniem, jej długie proste czarne włosy łapały światło lampionów jak nitki jedwabiu utkane z północy, lśniły przy każdym delikatnym powiewie wiatru. Sprawdzała telefon, miękki uśmiech igrał na jej ustach, gdy powiadomienia rozświetlały ekran – lajki od obcych, którzy nie znali jej tak jak ja, którzy nie pojmowali głębi za jej ostrożnymi emotikonami i niepewnymi wyznaniami. Mała i jasna skóra, wyglądała prawie eterycznie w prostej białej bluzce i zwiewnej spódnicy, takiej, co szeptała o jej nogi przy każdym podmuchu, sugerując miękkie krągłości pod spodem. Nasze spojrzenia spotkały się przez dystans, i coś elektrycznego przeszło między nami, prąd, który postawił włoski na moich ramionach, złapał oddech w gardle. Jej ciemnobrązowe oczy rozszerzyły się odrobinę, ta niewinna słodycz, którą uwielbiałem, zaczerwieniła jej policzki różowym blaskiem rywalizującym z lampionami. Poczułem to wtedy, pociąg, który przyciągnął mnie tu z połowy miasta, niewidzialna nić zaciskająca się z każdym uderzeniem serca. Dziś wieczorem, pod tymi lampionami, wszystko, co sugerowaliśmy online, miało stać się realne, fantazje szeptane w pikselach teraz pulsowały namacalną obietnicą. Schowała...