Splątane Cieniowe Schronienie Julii

Mgła przylgnęła do pagórkowatych wzgórz Prowansji jak oddech kochanka, zamieniając odosobnione artystyczne schronienie w senny opar. Ja, Victor Hale, przyjechałem tu szukać inspiracji dla moich własnych abstrakcyjnych prac, ale nic nie przygotowało mnie na Julię Jansen. Przybyła tego pierwszego wieczoru, jej długie, lekko falujące jasnobrązowe włosy łapiące słabe złote światło przefiltrowane przez pola lawendy. W wieku 24 lat ta holenderska piękność poruszała się z kapryśną gracją, jej jasna skóra delikatnie lśniąca, zielone oczy błyszczące czarującym figlarnictwem. Smukła i o wzroście 5'6", jej owalna twarz oprawiona tą falującą grzywą, niosła szkicownik jak talizman, jej średnie cycki subtelnie podkreślone luźną lnianą bluzką, która sugerowała krągłości pod spodem. Kamienny dom wiejski schronienia, z murami porośniętymi bluszczem i szerokimi oknami wychodzącymi na winnice spowite mgłą, brzęczał cichą antycypacją. Elena Voss, nasza śmiała niemiecka kuratorka o ostrych rysach i władczej postawie, powitała nas wszystkich – mnie, Julię i Theo Granta, ponurego brytyjskiego rzeźbiarza, którego dłonie były zgrubiałe od gliny. „To miejsce na niepohamowaną kreację”, oświadczyła Elena, jej głos odbijający się echem w wielkiej sali wyłożonej niedokończonymi płótnami i rzeźbami. Julia zaśmiała się lekko, dźwięk jak dzwonki wiatrowe, kręcąc pasmem włosów, gdy lustrowała grupę. Od razu to poczułem – to przyciąganie, jej czarująca aura wciągająca mnie pośród zapachu mokrej ziemi i kwitnących ziół. Kiedy zebraliśmy się na wprowadzającym warsztacie, Julia usiadła blisko mnie na wytartym aksamitnym szezlongu, jej smukłe nogi skrzyżowane w zwiewnej spódnicy i butach, materiał szepczący o jej skórze. Szkicowała leniwie, jej zielone oczy co chwilę podnosiły się, spotykając moje, z figlarnym uśmiechem wyginającym usta. Powietrze gęstniało od niewypowiedzianych możliwości, mgła na zewnątrz odzwierciedlająca mgłę pożądania budującą się w środku. Theo też ją obserwował, jego ciemne oczy intensywne, podczas gdy Elena dyrygowała wieczorem z wtajemniczonymi spojrzeniami. Kapryśność Julii maskowała coś głębszego, głód, który wyczuwałem bulgoczący pod jej czarującą fasadą. Nie wiedziałem jeszcze, jak to...