Sabotaż Chloe Rozpala Bunt

Zaułek za wielkim teatrem pulsował stłumionym rykiem tłumu w środku, szykującego się na wieczorne show. Słabe lampy sodowe rzucały długie, postrzępione cienie na ściany z cegieł pooranych graffiti, a powietrze wisiało ciężkie od zapachu mokrego asfaltu i odległego dymu papierosowego. Ja, Rico Santos, opierałem się o zardzewiałą kontenerówkę, serce waliło mi nie od chłodnego nocnego powiewu, ale od pilnej esemeski od Chloe sprzed dwudziestu minut: „Zaułek. Teraz. Potrzebuję cię”. Znajomościśmy się od miesięcy z modelarskiego światka – ona, ambitna 22-letnia australijska petarda z falowanymi długimi brązowymi włosami, co łapały światło jak fale oceanu, orzechowymi oczami ostrymi od determinacji i smukłą sylwetką 5'6", co przyciągała wzrok na każdym wybiegu. Przyjazna, zawsze błyskając tym megawatowym uśmiechem, ale dziś coś było nie tak. Czułem to w jelitach. Chloe Thomas nie była typem, co wpada w panikę; jej rdzeń to czysta stalowa ambicja. Jak jej obcasy zastukotały po nierównym chodniku, wyłoniła się ze drzwi scenicznych, jej elegancka czarna sukienka koktajlowa opinała bladą skórę i średnie cycki, materiał mienił się w słabym świetle. Jej owalna twarz była blada, usta ściśnięte, te orzechowe oczy szeroko otwarte mieszanką strachu i wściekłości. Zobaczyła mnie i rzuciła się bliżej, jej długie falowane brązowe włosy kaskadami opadły na ramiona. „Rico” – szepnęła drżącym głosem, chwytając mnie za ramiona – „Lena mnie szantażuje. Zrobiła sabotaż mojemu finałowemu lookowi – zamieniła na jakieś śmieci, żeby mnie zniszczyć na scenie. Ma zdjęcia, grozi, że puści je w sieć, jeśli się nie wycofam”. Jej oddech szedł krótkimi haustami, ciało przylgnęło blisko, ciepło jej smukłej formy przecinało zimno. Przyciągnąłem ją w uścisk, czując, jak się trzęsie o mnie. To nie był tylko samobójstwo kariery; to osobista zagłada. Mój umysł gnał – Lena, ta żmija, zawsze zazdrosna o wzloty Chloe. „Naprawimy to” – mruknąłem, ręce na jej wąskiej talii, już knując, jak podrasować zapasową suknię na...