Rytmiczny Puls Hany dla Ryo

Echa welodromu wciąż pulsowały w moich żyłach, kiedy palce Hany wcisnęły się w moje udo, jej ciemne oczy złapały moje z obietnicą, która nie miała nic wspólnego z terapią. W tym prywatnym apartamencie podatność pękła na oścież, a to, co nastąpiło, było pulsem o wiele bardziej upojnym niż jakikolwiek sprint. Światła welodromu przygasły za matowym szkłem prywatnego gabinetu fizjoterapeuty, zostawiając tylko cichy szum klimatyzacji i delikatny zapach olejku eukaliptusowego unoszący się w powietrzu. Opuściłem się na stół do masażu, moje czworogłowe paliły od finałowego sprinterskiego biegu, każdy mięsień krzyczał o ulgę. Hana Watanabe poruszała się z tą swoją bezwysiłkową gracją, jej długie czarne włosy z czerwonymi pasemkami kołyszące się, gdy przygotowywała oleje. W wieku dwudziestu dwóch lat była najmłodszą terapeutką w ekipie, ale jej reputacja wyprzedzała ją – elegancka, tajemnicza, z rękami, które zdawały się wiedzieć dokładnie, gdzie czai się ból. "Trudny dzień na torze dzisiaj, Ryo?" zapytała, jej głos melodyjny z lekkim akcentem, ciemnobrązowe oczy uniosły się, by spotkać moje. Miała na sobie standardowy uniform, obcisłą białą bluzkę opinającą jej szczupłą, drobną sylwetkę i czarne legginsy, które idealnie podkreślały jej wzrost 160 cm. Skinąłem głową, krzywiąc się, gdy wyprostowałem nogę. Kraks w ostatniej zakręcie wstrząsnął mną bardziej, niż przyznawałem – opony ślizgające się, świat przechylający się, podatność uderzająca mocniej niż asfalt. Zaczęła od łydek, jej porcelanowa jasna skóra kontrastowała z moimi opalonymi nogami, palce ugniatały głęboko. Rozmowa płynęła lekko na początku: warunki na torze, czasy rywali. Ale gdy pracowała wyżej, napięcie się zmieniło. Jej dotyk się przedłużał, penetrował nie tylko mięśnie, ale coś bardziej surowego. "Trzymasz to wszystko w sobie", mruknęła, kciuki kręcące się wokół supełka w dwugłowym uda. Patrzyłem na nią, na sposób, w jaki jej proste warstwowe włosy opadały do przodu, muskając policzek. Była w tym pociągająca koncentracja, tajemnica w tych oczach, która wciągała mnie do środka....