Rozliczenie z Pobożnej Ruiny Leili

Miękkie światło panoramy Ammanu sączyło się przez okna od podłogi do sufitu w moim mieszkaniu, rzucając długie cienie na otwarty szkicownik między nami, odległy szum miasta poniżej działał jak kojący podkład dla naładowanej ciszy, która nas otaczała. Czułem słaby, ziemisty zapach grafitu mieszający się z subtelnym jaśminem perfum Leili, zapach, który zawsze zdawał się owijać wokół mnie jak niewidzialne uściski, budząc wspomnienia naszego pierwszego przypadkowego spotkania na stanowisku wykopaliskowym w Jerash, gdzie jej śmiech przecinał pył jak słońce. Leila siedziała po turecku na puszystym dywanie, jej kasztanowe włosy z teksturowanym cięciem i grzywką opadały akurat tak na zielone oczy, te karmelowe palce śledziły krawędzie jej najnowszych rysunków z delikatnością, która zaprzeczała odciskom od niezliczonych godzin pochylona nad papierem. Dziś w nich była zmiana – surowa, nieocenzurowana emocja wylewająca się na stronę, ruiny nie z kamienia, ale serca, postrzępione linie przywołujące walące się łuki i zacienione kolumny, które odbijały pęknięcia, które wyczuwałem w jej optymistycznym duchu. Patrzyłem na nią, mój puls przyspieszał na widok jej smukłej sylwetki pochylającej się do przodu, optymistyczna wesołość przyćmiona czymś głębszym, bardziej podatnym, ramiona lekko zgarbione, jakby niosła ciężar niewypowiedzianych wyznań. W mojej głowie odtwarzałem tygodnie prowadzące tu – luźne sesje szkicowania, które stały się intymne, jej zielone oczy spoczywały na mnie coraz dłużej, przypadkowe muśnięcia palcami zostawiały skórę mrowiącą długo potem. Spojrzała w górę, złapała mój wzrok i w tej chwili powietrze zgęstniało od niewypowiedzianych obietnic, ciężkie od elektryczności oczekiwania, mój oddech uwiązł, gdy wyobraziłem sobie przyciąganie jej blisko, smak słonej skóry. Jej wargi lekko się rozchyliły, jakby do wyznania, ale się powstrzymała, napięcie skręcało się jak dym między nami, macki go owijały wokół mojej klatki, sprawiając, że każdy wdech był ciężki i żywy. Wiedziałem, że ta noc nas rozplącze oboje, powoli i pobożnie, aż nie zostanie nic poza rozliczeniem, nasze podatności obnażone jak starożytne...