Rozliczenie z Opętaną Muzą Evy

Deszcz wreszcie ustał, zostawiając strych chatki owiany kruchą ciszą po burzy, takim milczeniem, które wzmacnia każdy skrzyp drewnianych belek i odległe kapanie wody z okapu na zewnątrz. Powietrze było ciężkie od ziemistego zapachu mokrej gleby i sosny, mieszającego się z lekkim, kojącym aromatem starego drewna i tlącego się wosku świec z poprzedniej nocy. Eva stała przy wysokim oknie, jej złociste blond fale łapiące pierwsze smugi rozjaśniającego się nieba, pasma lśniące jak przędza ze słońca, oprawiające jej twarz w miękką, eteryczną poświatę. Jej smukła sylwetka odcinała się na bladnących chmurach, krzywizna ramion i delikatny kołys ramion wyryta w cieniu, żywa rzeźba, która nawiedzała moje sny od miesięcy. Patrzyłem na nią z krawędzi pogniecionego łóżka, prześcieradła skręcone wokół moich nóg jak zapomniane więzy, serce waliło mi z ciężaru tego, co znalazłem ukryte w jej szkicowniku – rysunki odzwierciedlające moje własne obsesje, jej muza nie tylko inspirowana mną, ale opętana tą samą gorączką, która paliła mi żyły, ilekroć trzymałem pędzel. Każdy pociągnięcie, które wykonała, uchwyciło nie tylko moją formę, ale surową intensywność, jaką czułem do niej, sposób, w jaki moje oczy pożerały ją w pracowni, possessywne pochylenie mojej głowy, gdy przenosiłem ją na płótno. To było, jakby obnażyła moją skórę, odsłaniając manię pod spodem, jej ołówkowe linie echem frenetycznej energii moich olejów. Odwróciła się, te niebieskie oczy spotkały moje, i w tym spojrzeniu ujrzałem rozliczenie, które oboje wiedzieliśmy, że nadchodzi – milczące uznanie, że nasza wspólna obsesja nie może już być powstrzymana samą sztuką. Powietrze między nami brzęczało niewypowiedzianymi pragnieniami, takimi, które tliły się przez każde pociągnięcie pędzla i skradzione spojrzenie, budując się jak ciśnienie w zamkniętej komorze, gotowe eksplodować. Prawie smakowałem to na języku, słoność oczekiwania, czułem widmo jej skóry pod opuszkami palców. Dziś wieczorem, w tym strychu zawieszonym między ziemią a niebem, stawimy czoła wszystkiemu – jej słodycz pęknie, odsłaniając surowy...