Rozliczenie Yasmine w Burzowym Chaosie

Wiatr wył przez gaj nad plażą jak żywa istota, jego dzikie podmuchy niosły ostry żądło słonej bryzy z wzburzonego morza daleko w dole, gdzie fale rozbijały się o ostre skały z nieustępliwą furią. Powietrze smakowało słono na moim języku, gęste od zapachu mokrej ziemi i odległych wodorostów, gdy splatało długie czarne loki Yasmine z jej bogatej ciemnej skóry, smagając nimi jej twarz jak jedwabiste baty w uścisku burzy. Stała tam pośród kołyszących się palm, ich liśćmi szumiało i trzaskało nad głową jak szeptane ostrzeżenia, jej głęboko brązowe oczy wpiły się w moje z tą pełną gracji pewnością siebie, która zawsze mnie rozkładała, ciągnąc za nitki mojej powściągliwości, aż czułem się obnażony, bezbronny, całkowicie jej. Te oczy kryły historie odległych miast i błyskających świateł, głębie obiecujące zarówno poddanie się, jak i sekrety, sprawiając, że klatka piersiowa ściskała mi się z tęsknotą, której nigdy nie umiałem nazwać. Praca wzywała ją z powrotem do miasta, jakiś pilny plener obiecujący blask i ucieczkę od tej dzikiej krawędzi wybrzeża, taki rodzaj wezwania, które wcześniej już ją ode mnie odciągało, zostawiając echa jej ciepła w pustych prześcieradłach. Ale tu byliśmy, złapani w tym burzowym limbo, niebo siniło się fioletem nad nami, ciężkie od groźby ulewy, która odbijała zamęt w moich trzewiach. Jej ciepły uśmiech przecinał szarą zasłonę chmur, latarnia ciepła pośród zimnej ulewy gotowej pęknąć, jej pełne usta wygięły się w ten sposób, który rozpalał wspomnienia skradzionych nocy, jej śmiech mieszał się z moim pod spokojniejszym niebem. Czułem to wtedy, pociąg między nami, niewidzialny prąd silniejszy niż przypływ, skomplikowany przez życie czekające poza wydmami – publiczna ścieżka wiła się niedaleko, głosy słabe, ale realne, niesione wiatrem jak pokusy, testujące każdą granicę, którą śmieliśmy przekraczać, każdą zakazaną dreszcz, za którym goniliśmy w cieniach. Ściskała coś w pięści, może wytarty zwój, jego krawędzie postrzępione i pożółkłe, jej smukłe...