Rozliczenie Sany w Tłumie

Powietrze na targu kwiatowym w Dadar było gęste od zapachu jaśminu i nagietków, chaotyczna symfonia kolorów i głosów wirowała wokół mnie jak żywy sen. Wilgoć owijała moje ciało jak druga skóra, ciężka i natarczywa, sprawiając, że każdy oddech był głębokim wdechem kwiatowego nektaru zmieszanego z ziemistym posmakiem wilgotnej gleby i odległego deszczu. Okrzyki sprzedawców wznosiły się i opadały falami rytmicznymi, ich ręce wysuwały kaskady pomarańczowych nagietków i białych tuberoz, płatki fruwały w dół jak confetti na rozbawionej imprezie. Śmiech dzieci przeszywał powietrze, ostry i radosny, gdy śmigały między nogami, podczas gdy gospodynie domowe zaciekle się targowały, ich głosy tworzyły gobelin negocjacji wpleciony w tętniące serce targu. Pot spływał mi po skroni, otarłem go, koszula kleiła się nieprzyjemnie do pleców w nieustępliwym popołudniowym upale przefiltrowanym przez płócienne markizy nad głową. Stałem tam, serce waliło mi jak młot, wiedząc, że ona nadchodzi. Każdy łoskot odbijał się w mojej klatce, bęben anticipacji zagłuszający chaos, umysł pędził z fragmentami wspomnień – jej śmiech na odległej imprezie, sposób, w jaki jej palce otarły moje w przelocie, rozniecając iskry, które tliły się dniami. Jaką grę zafunduje mi dziś? Wciągnie mnie w pełni w swoją orbitę czy podrażni krawędzią swojej kontroli? Sana Mirza, z jej smolisto-czarnymi włosami opadającymi jak jedwabna północ, jej ciepłą opaloną skórą lśniącą w popołudniowym słońcu przefiltrowanym przez stragany. Wyobrażałem ją sobie, zanim się pojawiła, te włosy tak gładkie, że prosiły się o dotyk, jej skóra promieniująca ciepłem obiecującym pociechę i ogień, taki, co spala wszelką pozę. Wynurzyła się z tłumu, elegancka w swojej karmazynowej sari, te ciemnobrązowe oczy złapały moje z ogniem obiecującym rozliczenie. Sari opływała jej smukłą sylwetkę jak płynny rubin, łapiąc światło w mieniących się falach, które podkreślały delikatny wzgórek bioder i gołą szczelinę brzucha odsłoniętą tam, gdzie materiał marszczył się nisko. Jej oczy, te głębokie, niekończące się brązowe otchłanie, trzymały...