Rozliczenie Obserwowanej Ekspozycji Very

Bas z festiwalu pulsował w nocnym powietrzu jak bicie serca, nieustępliwie wibrując na mojej skórze, wdzierając się z ziemi w moje kości, ale nic nie dorównywało pulsowi, który poczułem, gdy hazelowe oczy Very złapały moje po drugiej stronie tłumu, to intensywne spojrzenie przecinające morze ciał jak laser, rozpalające ogień nisko w moim brzuchu. Szepty o „duchowych fleszach” krążyły cały wieczór – rozmyte przebłyski jej, wystawionej w sposób, który sprawiał, że krew we mnie buzowała, te ulotne obrazy wypalone w mojej głowie z mojego własnego telefonu, jej ciało wygięte i bezbronne, srebrne włosy w nieładzie, skóra lśniąca pod jakimś odległym światłem, a teraz była tu, prawdziwa i zbliżająca się. Prawie smakowałem na języku to napięcie, suche i elektryczne, gdy wspomnienia wracały falą – złapania tych chwil własnoręcznie, dreszcz jej niepohamowanej kapitulacji pod moim obiektywem. Poruszała się ku mnie z tym eleganckim kołysaniem bioder, jej błyszczące metalicznie srebrne włosy łapiące stroboskopowe światła, długie i proste w dół pleców, każde błyskanie zmieniające pasma w lśniące rzeki roztopionego metalu, które ciągnęły moje oczy wzdłuż wdzięcznej linii jej kręgosłupa. Był ogień w jej kroku, reckoning w sposobie, w jaki jej jasna oliwkowa skóra rumieniła się pod neonowym blaskiem, kolory zmieniające się od elektrycznego błękitu po ognisty róż na policzkach i szyi, zdradzając burzę szalejącą w niej. Tłum instynktownie rozstępował się przed nią, jakby wyczuwając magnetyczne przyciąganie, zapach jej perfum – jaśmin i coś ciemniejszego, bardziej piżmowego – już drażnił moje zmysły nawet z daleka. Chwyciła moją rękę bez słowa, ciągnąc mnie ku ukrytej budce zasłoniętej ciemnymi tkaninami, z dala od ciekawskich oczu, jej uścisk pewny, lecz lekko drżący, palce ciepłe i natarczywe na mojej dłoni, wysyłające iskry w górę ramienia. Ale te oczy, odległe i głodne, tkwiły w mojej głowie, duchowe flesze kazały mi się zastanawiać, czy ktoś inny ją teraz rozpoznaje, czy gapią się,...