Rozliczenie Izabeli w Zdradzonych Ramionach

Jej ciemne oczy płonęły zdradą, gdy stała w drzwiach mojego loftu, deszczowa sukienka przylepiała się do jej smukłych krągłości. Notes ściskany w pięści drżał – nie ze strachu, ale z wściekłości. Wiedziałem wtedy, że ta konfrontacja nas rozbije albo zwiąże w sposób, z którego żadne nie ucieknie. Furia skręciła się w coś pierwotnego, jej słodka fasada pękła, odsłaniając mściwy ogień pod spodem. Drzwi do mojego madryckiego loftu trzasnęły z siłą, która zatrzęsła szybami od podłogi do sufitu z widokiem na lśniącą panoramę miasta poniżej. Deszcz siekł w szkło strugami, odzwierciedlając burzę w oczach Izabeli, gdy wtargnęła do środka, jej długie, lekko falujące ciemnobrązowe włosy przyklejone do oliwkowej skóry. Była przemoknięta na wylot, ta czarna obcisła sukienka opinała każdy smukły centymetr jej 165 cm wzrostu jak druga skóra, ale w jej postawie nie było krzty bezbronności – tylko furia. „Ichabela”, powiedziałem, wstając z skórzanego fotela, gdzie sączyłem szklankę Rioji, notes, o którym wspomniała w swojej spanikowanej rozmowie, palił mi teraz dziurę w myślach. „Co się, kurwa, stało w tym magazynie? Zniknęłaś we mgle jak duch”. Wcisnęła mi ten skórzany notes, jej ciemnobrązowe oczy błysnęły. „To się stało, Rafael. Dowody. Zdjęcia, znaczniki czasu, wiadomości. Myślałeś, że się nie dowiem? Ta suka w cieniu, twoje ręce na niej, kiedy ja ryzykowałam wszystko dla nas?” Jej głos się załamał, słodka uprzejmość rozprysnęła się w coś surowego i oskarżycielskiego. Patrol magazynu to była nasza tajna operacja, zbieranie haków na kartel zagrażający interesom importowym jej rodziny. Ale dałem ciała – zazdrość o Diego, jej starego kochanka, popchnęła mnie do głupiego błędu. Złapałem ją za nadgarstek, gdy zamachnęła się notesem jak bronią, przyciągając blisko, by poczuć chłód deszczu na jej skórze, szybkie łomotanie jej serca o moje. „To nie to, co myślisz”, mruknąłem, ale kłamstwo smakowało gorzko. Jej oddech się zaciął, wargi rozchyliły się w oburzeniu, a...