Rozliczenie Horyzontu Farah

Pierwsze światło świtu wspięło się nad grzbiet, malując ukrytą dolinę w miękkie złoto i róże, gdzie rzeka szemrała jak obietnica kochanka. Powietrze było świeże zapachem wilgotnej ziemi i dzikich kwiatów, które dopiero zaczynały się rozwijać, woń mieszała się z lekkim, piżmowym akcentem lasu budzącego się wokół mnie. Wcześniej rozłożyłem gruby wełniany koc na mchu, obok termos z mocną kawą, z której para leniwie unosiła się w chłodnym porannym powiewie, ale teraz wszystko to bladło, gdy napięcie ściskało mnie mocniej niż rosa na skórze. Czekałem tam, co wydawało się godzinami, serce waliło w rytm odległych tętentów kopyt ogłaszających jej przybycie, każdy huk odbijał się w mojej klatce jak bęben wzywający do bitwy – albo do kapitulacji. Dźwięk narastał, wibrując przez glebę pode mną, budząc wspomnienia ukradkowych spojrzeń podczas jej przejażdżek, sposobu, w jaki znikała w tych dzikich ścieżkach, zostawiając mnie z bolącym, niewypowiedzianym pragnieniem. Farah, z jej marzycielskimi oczami i tą naturalną gracją, była na swojej ostatniej samotnej przejażdżce, jak myślała. Zapamiętałem jej schematy, subtelne zmiany w spojrzeniu, gdy pociąg miasta stawał się zbyt silny, wciągając ją tu, do tej ostoi, gdzie mogła swobodnie oddychać. Gdy wyłoniła się z mgły, jej sylwetka na tle budzącego się nieba poruszyła we mnie coś pierwotnego, surowy głód skręcający nisko w brzuchu, sprawiający, że oddech mi się zaciął, gdy mgła rozstąpiła się jak zasłona odsłaniająca boginię. Boki jej konia lśniły potem z przejażdżki, para unosiła się z nozdrzy w miękkich kłębach, a ona siedziała prosto w siodle, postawa mieszanka elegancji i dzikiej wolności, która swędziła mi palce do dotknięcia jej. Zsiadła, jej długie czarne włosy w tych figlarnych pół-up space buns łapiących światło, pasma lśniące jak jedwabne nitki tkane złotem, i nasze oczy spotkały się przez rosę na trawie, blokując się w momencie rozciągniętym w wieczność, jej orzechowe głębie ciągnęły sekrety, które pogrzebałem głęboko. Trawa...