Rozliczenie Farah z Horyzontem

Pastwisko na wyżynach rozciągało się przed nami jak płótno malowane w odcieniach zmierzchu, wieczny zachód słońca kąpał wszystko w złotym blasku, który wydawał się zarówno nieskończony, jak i pilny. Stałem tam, z oddechem uwięzionym w gardle, czując chłodny wiatr z wyżyn muskający moją skórę jak szept kochanka, niosący ziemisty zapach zgniecionego trawy i odległego dzikiego tymianku, który przylepił się do powietrza. Ogromna przestrzeń zdawała się pulsować życiem, każde źdźbło trawy zakończone bursztynowym światłem, kołyszące się delikatnie, jakby w rytm mojego przyspieszonego bicia serca. Moje zmysły wyostrzyły się, świat zwęził się do tej chwili, lekkie zimno powodowało gęsią skórkę na moich ramionach mimo upartego ciepła słońca. Farah stała tam, jej długie czarne włosy w tych figlarnych pół-up space buns łapiące ostatnie promienie, jej piwne oczy wpiły się w moje z rozliczeniem, którego się nie spodziewałem. Te oczy, plamione złotem w gasnącym świetle, miały głębię, która wciągała mnie do środka, budząc wspomnienia naszego pierwszego spotkania – jej śmiech odbijający się echem w tłumie festiwalu, sposób, w jaki jej space buns podskakiwały, gdy wirowała w beztroskich kręgach. Teraz nie było już figlarności maskującej pożądanie; jej spojrzenie przeszyło mnie na wylot, budząc głód, który pogrzebałem pod miesiącami flirtu i wstrzemięźliwości. Prawie mogłem posmakować napięcia na języku, słodkiego i ostrego, mój puls dudnił w uszach jak odległe bębny. Odległe echa festiwalu ucichły, zostawiając tylko szelest wiatru przez trawę i dudnienie mojego serca. Żywe bity muzyki rozpuściły się w ciszy, zastąpione miękkim szelestem liści i subtelnym skrzypieniem moich skórzanych butów przesuwających się po ziemi. W środku we mnie szalał zamęt – wątpliwość zamigotała na chwilę, zastanawiając się, czy to jest ta przepaść, wokół której krążyliśmy tak długo, czy też ona się wycofa, jak wcześniej. Ale nie, jej postawa była zdecydowana, ramiona wyprostowane, oliwkowy odcień jej skóry świecił eterycznie, przyciągając mnie nieodparcie bliżej. Nie była już tylko...