Rozliczenie Elsy z Pogłoskami Niebios

Światła w kabinie cicho brzęczały nad głowami, rzucając ciepłą, sztuczną poświatę, która tańczyła po wypolerowanych powierzchniach i twarzach pasażerów zapinających się w fotelach. Patrzyłem, jak się porusza po kabinie, ta platynowa blond warkoczowa korona łapała światła sufitowe jak aureola, na którą nie zasługiwała. Każdy jej krok był wymierzony, pełen gracji, biodra kołyszące się akurat tyle, by przyciągnąć mój wzrok nieubłaganie w dół, śledząc, jak granatowa spódnica munduru przylega do delikatnego zarysu jej dupci, materiał szepczący o jej pończochach przy każdym poruszeniu. Elsa Magnusson, ta słodka szwedzka stewardesa, która nawiedzała moje myśli od naszego ostatniego lotu. Noce zlały się w fantazje o niej – jej miękkie westchnienia dudniące w głowie, smak jej skóry wiszący jak zakazane uzależnienie, jej niebieskie oczy szeroko otwarte w tej mieszance poddania i buntu, która doprowadzała mnie do szału. Mundur opinał jej smukłą sylwetkę idealnie, bluzka skrojona, by podkreślić wąską talię i subtelny wzbieg jej średnich piersi, guziki naprężone lekko, gdy sięgała w górę, by schować torbę. Powietrze było chłodne i suche, niosąc słaby zapach paliwa lotniczego i świeżego kawy z kuchni, ale ja skupiałem się tylko na niej – tym czystym, kwiatowym perfumie, który nosiła, subtelnym, lecz odurzającym, przecinającym recyrkulowaną atmosferę jak obietnica czegoś surowego i prawdziwego na 30 000 stóp. Pasażerowie mamrotali wokół mnie, zapinając pasy, nieświadomi napięcia skręcającego mi bebechy, gdy podchodziła do mojego rzędu. A kiedy nasze oczy się spotkały, ten błysk rozpoznania – i coś gorętszego – obiecywał, że ta podróż skończy się inaczej. Jej spojrzenie trzymało moje o ułamek sekundy za długo, źrenice rozszerzone odrobinę, rumieniec pełzający po bladej szyi, który próbowała ukryć, chowając luźny platynowy kosmyk za ucho. Mój chuj drgnął w oczekiwaniu, skórzany fotel zaskrzypiał cicho pode mną, gdy się poruszyłem, wyobrażając sobie gorąco jej ciała przyciśniętego do mojego, sposób, w jaki stopnieje pod moim dotykiem mimo protestów. Drzwi...