Rozliczenie Diany w Wioskowej Karczmie

Migotliwe światło ekranu jej laptopa rzucało eteryczne cienie na rustykalne drewniane belki pokoju w wioskowej karczmie, cienie tańczące jak niespokojne duchy obudzone jakimś pradawnym zaklęciem. Powietrze było gęste od zapachu starego drewna i odległego dymu z kominka na dole, mieszającego się z chłodnym chłodem sączącym się przez pęknięte szyby okien. Diana siedziała tam, elegancka i tajemnicza, jej długie warkocze bogini oprawiające bladą twarz jak czarne jedwabne nici utkane przez księżycowe światło, każdy warkocz łapiący błyski niebieskiego światła z ekranu, kołyszący się delikatnie przy każdym jej subtelnym ruchu. Śledziłem ją tu dzięki pradawnej wiedzy amuletu, tego, który nosiła na streamach, pulsującego wezwaniem, które słyszałem tylko ja – rytmicznym tętnieniem w mojej klatce, które przyciągnęło mnie przez miasta i w te karpackie ostępy, obsesja przebrana za przeznaczenie. Mój puls przyspieszył na jej widok, bladą krzywiznę kości policzkowych, sposób, w jaki jej pełne usta lekko się rozchyliły, gdy mówiła w pustkę swojej widowni. Uciekała przed internetową inwigilacją, streamując potajemnie z tej ukrytej kryjówki, jej głos hipnotycznym mruczeniem, które omamiło mnie miesiące temu, ale tej nocy nasze ścieżki zeszły się w zderzeniu, o którym fantazjowałem w gorączkowych nocach samotnie. Jej szaro-niebieskie oczy uniosły się znad kamery, wyczuwając coś w powietrzu – zmianę, obecność, która sprawiła, że włoski na jej ramionach stanęły dęba – i ten półuśmiech – cholera, ten uśmiech – obiecywał rozliczenie, którego oboje pragnęliśmy, krzywizna jej ust mówiąca o sekretach dzielonych w ciemności. Stałem w drzwiach, serce waliło mi jak bębny wojenne w uszach, rola jej wampirzego opiekuna wskakiwała na miejsce jak druga skóra, chłodna i władcza, oplatająca moją duszę z zaborczą pewnością. To nie był przypadek; to był ostry kieł losu na naszych gardłach, wbijający pierwszą krew w postaci tego nieuniknionego spotkania, moje ciało drżące w oczekiwaniu na jej dotyk, jej poddanie się, rozplątanie wszystkiego, co oboje odrzucaliśmy. Drzwi zaskrzypiały pod...