Rozkaz Caroliny Kuźnia Więzi Trójkątowych

Księżyc wisiał ciężko nad stajniami hacjendy, rzucając srebrne światło na bardzo długie blond włosy Caroliny, gdy stanęła twarzą w twarz z płomiennym spojrzeniem Ramona. Zazdrość buzowała w jego oczach, ale jej spokojny rozkaz obiecywał przemienić wściekłość w surowe pożądanie. Isabella obserwowała z cienia, wciągnięta w magnetyczną siłę. To, co zaczęło się jako konfrontacja, wykułoby więzi w żarze zakazanego trójkątowego ekstazy. Nie mogłem już tego powstrzymać. Słońce ledwo zaszło, gdy wtargnąłem do stajni, zapach świeżego siana i starego drewna wypełnił mi nozdrza. Carolina Jiménez przyjechała tego popołudnia, jej samochód wzbił kurz, jakby była tu panią. A teraz była tu, opiekując się końmi z tą spokojną gracją, jej bardzo długie blond włosy kołyszące się jak złoty jedwab w słabym świetle latarni. Isabella Ruiz, moja kochanka z wioski, na przemian ze mną, kręciła się w pobliżu, jej ciemne loki oprawiały twarz wykrzywioną ciekawością. – Kim ty jesteś, że wparowałaś na hacjendę mojej rodziny w ten sposób? – warknąłem, mój głos odbił się od drewnianych belek. Moje pięści zacisnęły się po bokach, zazdrość paliła gorąco w piersi. Widziałem, jak parobcy na nią patrzą, jak porusza się z tą spokojną pewnością siebie, która sprawia, że faceci – i baby – zapominają o sobie. Isabella poruszyła się niespokojnie, jej oczy skakały między nami. Carolina odwróciła się powoli, jej ciemnobrązowe oczy złapały moje bez cienia strachu. Jej owalna twarz, oprawiona tą nieskończoną kaskadą blondów, emanowała spokojem, który wkurwiał mnie jeszcze bardziej. Przy 165 cm jej smukła sylwetka wydawała się prawie eteryczna w wschodnim świetle księżyca filtrującym przez szpary w dachu stajni. – Ramon Vargas – powiedziała cicho, jej meksykański akcent brzmiał jak kołysanka – twoja zazdrość jest głośniejsza niż rżenie koni. Ale mnie nie przeraża. Intryguje mnie. Isabella wystąpiła naprzód, jej dłoń musnęła moje ramię. – Ramon, może powinniśmy – – Nie – przerwała Carolina, jej głos...