Rozciągnięte Poddanie Melis

Księżyc wisiał nisko nad opustoszałą plażą, rzucając srebrne zmarszczki na fale, które tańczyły jak płynna rtęć pod jego bladym blaskiem. Nocne powietrze owijało nas gęste od słonej woni oceanu, niosąc rytmiczny huk fal, który zdawał się pulsować w takt z moim przyspieszonym oddechem. Melis stała tam w cieniu, jej atletyczna sylwetka napięta jak gimnastyczka w środku rutyny, każdy mięsień napięty i żywy, długie ciemnobrązowe włosy w miękkich kręconych lokach smagane słonym wiatrem, który szarpał moje ciuchy i poruszał drobne ziarenka piasku u naszych stóp. Czułem delikatny zapach kokosa z jej skóry zmieszany z morzem, upajająca mieszanka, która ślinkę mi spływała po gębie. Uśmiechnęła się tym pewnym uśmieszkiem, pełne wargi wygięte figlarnie, białe zęby łapiące blask księżyca, piwne oczy prowokujące mnie bliżej iskrą psoty, która rozlewała gorąco nisko w brzuchu. „Myślisz, że dasz radę mnie przycisnąć, Kaan?” – drażniła się, jej głos to zmysłowe nucenie niesione wiatrem, wyginając się w perfekcyjny mostek, który pokazywał niesamowitą elastyczność jej ciała, kręgosłup wygięty jak napięty łuk, żebra subtelnie widoczne pod gładką oliwkową skórą, biodra wzniesione w pozie jednocześnie bezbronne i buntowniczej. Puls mi przyspieszył, walił w uszach głośniej niż fale, gromowy rytm, który zagłuszał wszystko poza nią. To nie była tylko zabawa; to wyzwanie nasycone żarem, jej oliwkowa skóra lśniąca w słabym świetle, obiecująca poddanie, na które śliniłem się odkąd spotkaliśmy się w tej siłowni miesiące temu, gdzie jej salta i rozciąganie pierwszy raz przykuły mój wzrok, rozniecając ogień, który tlił się od tamtej pory. Wyobrażałem sobie już dotyk jej ciała pode mną, ta potężna, ale uległa forma wijąca się w moim uścisku, piasek chłodny na naszej rozpalonej skórze, ryzyko otwartej plaży dodające krawędzi, przez co ręce mi swędziały, by ją zdobyć. Jej oczy trzymały moje, nie mrugając, jakby czytała każdą plugawą myśl pędzącą mi po głowie, a uśmieszek się rozszerzył, prowokując do pierwszego...