Rozbita Harmonia Tatiany

Światła Petersburga mieniły się jak rozsypane diamenty za oknami studia, rzucając mozaikę lśniących refleksów na wypolerowane drewniane podłogi, ale wewnątrz powietrze wisiało ciężkie od niewypowiedzianych słów, gęste i duszne jak wilgotny oddech Newy w letnią noc. Tatiana stała przy samowarze, jej popielate blond włosy łapały światło lamp w miękkie, piórkowate warstwy, które zdawały się tańczyć przy każdym subtelnym ruchu, te miodowe oczy błyszczały mieszanką buntu i tęsknoty, gdy nalewała parującą herbatę, bogaty, garbnikowy zapach wypełniał pokój i mieszał się z lekkim metalicznym posmakiem farb olejnych z jej pobliskich płócien. Patrzyłem na nią, ja, Nikolai Volkov, facet, który myślał, że może ją całą zdobyć, klatka piersiowa ściskała mi się od kłótni, która gnała nas tutaj, każde ostre słowo z taksówki wciąż odbijało się echem w mojej głowie jak oskarżenia rzucane przez pole bitwy. Jej opiekuńcza natura przyciągnęła ją do tego pechowego fana po pokazie, prosty gest, który rozpalił moją zazdrość jak suchy proch — wciąż widziałem to, jak przechyliła głowę, jej śmiech lekki i szczery, gdy on wylewał swoje żale, jej dłoń zalegająca na jego ramieniu o sekundę za długo, budząc bestię we mnie, którą miesiące próbowałem skuć. Teraz, w jej domowym studio z widokiem na Newę, napięcie między nami pyrało, obiecując albo zerwanie, albo pojednanie wykute w żarze naszych ciał, odległy szum miasta poniżej stale przypominał o obojętności świata na naszą prywatną burzę. Samowar zasyczał cicho, gdy spadły ostatnie krople, para uniosła się w górę jak kruche oferty pokoju, a ona odwróciła się do mnie, jej opalona słońcem skóra lśniła pod ciepłymi bursztynowymi lampami, delikatny łuk szyi odsłonięty, gdy podniosła szklankę. Puls dudnił mi w uszach, bęben posiadania i pożądania, każde włókno mnie bolało, by pokonać dystans, by wymazać obrazek tego chłopaka z jej myśli moim dotykiem. Podała mi szklankę, jej palce celowo otarły się o moje, kontakt posłał przez...