Roszczenie Lei w Ruinach Jerash

Słońce zniżało się nad Jerash, malując starożytne kolumny odcieniami bursztynu i róży, ciepły blask kąpał wszystko w złotym tumanie, przez co powietrze wydawało się gęste od możliwości. Czułem słaby zapach kurzu z całego dnia opadającego, zmieszany z ziemistym zapachem starego kamienia nagrzanego godzinami nieustającego światła. Patrzyłem, jak Leila porusza się wśród rzednących tłumów, jej kasztanowe włosy łapią ostatnie światło jak nici ognia, każdy kosmyk mieni się, jakby ożywiony energią umierającego dnia. Mój umysł powracał do tych pierwszych chwil, które tu dzieliliśmy, nieśmiałych uśmiechów, niewypowiedzianych obietnic, które tliły się pod powierzchnią tak długo. Teraz w jej kroku była celowość, rozliczenie budujące się od naszych pierwszych ukradkowych spojrzeń tutaj, biodra kołyszące się z celową gracją, która mówiła o decyzjach podjętych w cichych godzinach nocy. Odwróciła się, zielone oczy złapały moje przez ruiny, i uśmiechnęła się – tym wesołym, optymistycznym zakrzywieniem ust, które zawsze mnie rozbrajało, ciągnąc za nici mojej powściągliwości jak łagodna, ale natarczywa fala. Ale tej nocy, w tych kruszących się świątyniach, obiecywało więcej. O wiele więcej. Poczułem dreszcz mimo pozostałego ciepła, wyobrażając sobie, co czeka w cieniach rzucanych przez te kolumny. Powietrze brzęczało od ryzyka odkrycia, tłumy rzedły, zostawiając nas na krawędzi czegoś świętego i dzikiego, odległy gwar turystów cichł, zastąpiony szeptem wiatru przez arkady. Mój puls przyspieszył, gdy się zbliżała, jej smukła sylwetka kołysze się z cichą pewnością, cienki materiał sukienki na ramiączkach faluje lekko na jej karmelowej skórze, sugerując krągłości pod spodem. To było jej roszczenie, jej przemiana obnażona pośród kamieni, które widziały wznoszenie i upadek imperiów, kamieni, które zdawały się pulsować echem zapomnianych namiętności. Wiedziałem, głęboko w kościach, że zmierzch będzie świadkiem naszej też, historii wyrytej w wiecznej ciszy Jerash, wiążącej nas na zawsze w jego starożytnym uścisku. Wróciliśmy do Jerash, gdy dzień dogasał, grupy turystyczne rozpraszały się jak dym na wietrze, ich śmiech i kliki aparatów...