Roszczenie Ingrid do pękniętej wspólnoty

Cichy szum rozmów wypełniał salę wspólnotową, ale moje oczy były utkwione w Ingrid po drugiej stronie pomieszczenia, jej pojedynczy francuski warkocz łapał światło jak fiołkowa lina spływająca w dół pleców, te lodowoniebieskie oczy migotały niepewnością. Widziałem, jak jej ramiona lekko się napięły, jasna blada skóra na szyi zarumieniła się odrobinę, gdy podsłuchiwała szepty rozchodzące się po tłumie. Jutrzejsze wydarzenie wspólnotowe wisiało w powietrzu, ale szepty już się zaczęły – ostre słowa Leny o faworyzowaniu ciął powietrze jak zimny wiatr z fiordów, niosąc ten gorzki kant, który sprawiał, że zaciskałem szczękę. W mojej głowie odtwarzałem oskarżenie Leny, jej głos ociekający zazdrością, i to podsycało ogień w mojej piersi, głęboki, pierwotny impuls, by chronić to, co moje. Była moja do ochrony, ta słodka szwedzka dziewczyna z jasną bladą skórą i wysoką smukłą sylwetką, i wiedziałem, czego potrzebuje. Nie słów, które mogłyby być przekręcone i rzucone jej w twarz, ale dotyku – mocnego, celowego, mówiącego głośniej niż jakaś obrona, jaką mógłbym sklecić. Uspokojenie wyryte w jej ciele olejkami i czcią, aż każdy zwątpienie stopi się, aż poczuje głębię mojej oddania w każdym pieszczocie, każdym szeptanym oddechu na jej skórze. Myśl o jej ciele ulegającym pod moimi rękami przeszyła mnie dreszczem oczekiwania, puls przyspieszył, gdy wyobraziłem sobie zapach rozgrzanych olejków mieszający się z jej naturalnym ciepłem. Gdy pociągnąłem ją w stronę mojego salonu oświetlonego świecami, jej dłoń drżała w mojej, mała i miękka, ale ufna, lecz sposób, w jaki się we mnie wtuliła, obiecywał poddanie, jej ciało już szukało ukojenia, jakie tylko ja mogłem dać. Jej zapach – delikatny lawendowy od kwiatów, które układała – unosił się, odurzający, i czułem, jak ciepło rośnie między nami nawet w tym prostym kontakcie. Dziś wieczorem miałem ją zdobyć całkowicie, ciało i duszę, zanim uderzy burza, wlewając w nią każdą uncję mojej ochronności, aż zabłyśnie nie do złamania,...