Reveria Giorgii w Penthouse

Klucz obrócił się w zamku z cichym kliknięciem, które odbiło się echem po cichym penthouse, dźwięk jakby dudnił w mojej klatce jak pierwszy akord arii, na którą czekałem cały wieczór. Ogromna przestrzeń z jej smukłymi nowoczesnymi liniami i ścianami ze szkła wychodzącymi na serce Mediolanu nagle ożyła, naładowana oczekiwaniem, gdy drzwi się otworzyły. I tam była ona — Giorgia Mancini, moja genialna podopieczna, wchodząca bez zapowiedzi do mojego świata, jej obecność wypełniająca pokój jak nagły wybuch słońca przebijającego chmury burzowe. Jej jasnoniebieskie oczy złapały złote światło wpadające przez okna od podłogi do sufitu, błyszcząc mieszanką determinacji i czegoś delikatniejszego, bardziej podatnego na zranienie, podczas gdy wieże Duomo przebijały mediolański zmierzch za oknem, ich starożytny kamień kąpany w gasnących barwach słońca. Czułem, jak mój puls przyspiesza na jej widok, sposób, w jaki światło bawiło się na jej rysach, podkreślając delikatny łuk brwi i subtelny krzywiznę ust. Ściskała swoją teczkę jak tarczę, skóra cicho skrzypiała pod jej uściskiem, ale sposób, w jaki jej delikatna sylwetka się poruszała, biodra kołyszące się akurat tyle, by zdradzić nerwy — subtelny, hipnotyczny rytm mówiący o powściąganej energii — mówił mi, że to nie tylko o projektach. Dałem jej ten klucz na wypadek awarii, mały srebrny znak wciśnięty w jej dłoń podczas nocnej sesji strategicznej tygodnie temu, moje palce może o moment za długo na jej, i ta noc wydawała się taką, powietrze gęste od niewypowiedzianej pilności, która sprawiała, że skóra mi mrowiła. Pochwały zawsze płynęły mi łatwo z ust za jej pracę, lekkie komplementy za innowacyjne szkice oddające esencję mediolańskiej elegancji, ale teraz, gdy położyła skórzaną teczkę na moim biurku z cichym stukiem, który jakby podkreślał ciszę, poczułem, jak powietrze gęstnieje od czegoś o wiele pilniejszego, namacalnego gorąca wznoszącego się między nami jak para z bruku po letnim deszczu. Jej grzywka oprawiała twarz zarumienioną determinacją, cienkie...